De geestelijke gezondheidszorg in Nederland is nog steeds (te) weinig ingesteld op allochtonen. Omdat een theoretisch kader en empirisch onderzoek grotendeels ontbreken, berust kennis van de transculturele psychiatrie nagenoeg geheel op klinische ervaring.
De uitgave Transculturele psychiatrie is een uniek boek, met een subtitel die niet voor niets zo is gekozen. De auteur is er namelijk op basis van zijn praktijkervaringen - en die van anderen - in geslaagd om vanuit de praktijk een theoretisch model te ontwikkelen op basis waarvan algemene omgangsproblemen en specifieke professionele problemen in kaart gebracht en geanalyseerd kunnen worden. Vanuit dat model worden vervolgens voorstellen gedaan voor de beargumenteerde benadering van de betreffende problematiek. In het boek staat veel casu iek, ook uit derdewereldlanden.
Transculturele
psychiatrie
Van praktijk naar theorie
Op het eerste gezicht lijken de hierin beschreven problemen wellicht een 'ver van mijn bed show'. De lezer dient zich echter te realiseren dat de problemen waarmee hij of zij binnen de Nederlandse hulpverlening wordt geconfronteerd daarvan niet wezenlijk verschillen. In elk hulpverleningscontact worden partijen immers geconfronteerd met cultuurverschillen, waarbij er sprake is van verschil in leeftijd, geslacht, opleidingsniveau, sociale klasse, politieke overtuiging, religie, inkomen enzovoort. Er bestaat altijd een cultuurverschil tussen hulpvrager en hulpverlener, dus in feite is alle psychiatrie transculturele psychiatrie. Dat maakt dit boek tot een 'must' voor het gehele psychiatrische werkveld.
Frank Kortmann is hoogleraar transculturele psychiatrie aan de Radboud Universiteit Nijmegen.