← Catalogus

Troostvogels

Name: Troostvogels
ISBN: 9789090235066

M. Quist

Hardback240 pagina’sNederlands

Troostvogels gaat over liefde, schoonheid en lijden,maar het gaat vooral over de dood van mijn jongste kind.Over de vreugde die hij me bracht tijdens zijn leven,en het onvoorstelbare verdriet na zijn dood.Hoe moet een mens daar zijn weg in vinden?Het is ook een boek over Frankrijk en natuurbeleving.Ondanks alles is het een positief boek.Het leven is zwaar, maar in dezelfde mate boeiend en waardevol.Over de auteurMaria Quist is cultureel antropologe (V.U. en R.U.G.) en werkte voornamelijk voor natuurorganisaties. Ze inventariseerde vogels, zoogdieren en vleermuizen, deed onderzoek naar vossen en was 15 jaar landelijk coördinator van de Werkgroep Roofvogels Nederland.Ze werkte mee aan de Ecologische Atlas van de Nederlandse Roofvogels, is oprichter van het tijdschrift De Takkeling en ontving in 1999 de Gouden Lepelaar wegens haar verdienste voor de bescherming van vogels.Ze debuteerde in 2008 met Troostvogels, in 2017 verscheen Het verhaal van Pieterrr en in mei 2021 Het Mensdier. Ze is uitgeefster (L’Indépendance), publiciste en auteur. Columns en artikelen van haar hand verschenen o.a. in de Leeuwarder Courant, Dagblad van het Noorden, Volkskrant, NRC, Trouw, Kunst en Wetenschap.

Recensies

... In het aangrijpende boek Troostvogels schrijft ze: De eerste morgen na Willems dood was alles wit berijpt. Op de voertafels kibbelden merels en mezen... en een onwaarschijnlijk mooie rode zon kwam op boven de bosrand. 'Kijk eens wat prachtig', zei ik tegen mij man, 'Wat een geluk dat we daar nog oog voor hebben...' ... Ze is er van overtuigd dat er van natuur een heilzame werking uitgaat. Vooral in tijden van groot verdriet, mits je er voor openstaat. ... enzovoorts

De Telegraaf Hans Peeters — de Telegraaf — 30 mei 2009

'Grote zwermen zwarte kraaien en kauwen zochten luidruchtig een slaapplaats in de wiegende bomen. Hun gekras leek, samen met de toegenomen wind over te gaan in een loflied op de grootsheid van de schepping. De eeuwige kringloop van leven en sterven. De waarde van alle schoonheid en liefde die ons omringen en de zin van het diepe lijden, onlosmakelijk aan het leven gebonden'. Dat schrijft Maria Quist in haar boek Troostvogels. Ze beschrijft de absolute wanhoop van de maanden en jaren daarna.

Hero Moorlag Hoogeveensche Courant Achtergrond — Hoogeveensche Courant — 21 november 2008

Het verhaal van Maria vertelt hoe het natuurschoon met zijn vogels, vossen, bomen en beken een troost kunnen bieden. Ze trekt zeven weken naar een godverlaten oord in Frankrijk. Een fysieke maar vooral mentale tocht door een verstild landschap. Want naast de dood moet er leven zijn, zoals er naast haar verdriet nieuw geluk groeit. Enzovoorts.

Gazet van Antwerpen Redactie — Gazet Van Antwerpen — 30 oktober 2009

Het gaat over hoe je uit natuurbeleving troost en kracht kunt putten. Er zit ook veel verdriet in. Een item waar de meeste mannen bij voorkeur omheen lopen. Ze stellen het lezen soms maanden uit, maar als ze er in beginnen gaan ze achter elkaar door. Zo verging het mij ook. Ik werd gegrepen door Troostvogels en las het in één keer uit. Het boek biedt troost aan mensen die een groot verdriet te verwerken hebben (gehad). Ik ben er door geroerd en beveel het van harte aan, ook aan mannen. Enz.

De Nederlandse Jager Zweitse Lulof — De Nederlandse Jager — 15 juli 2009

Een prachtig boek dat ze schreef om rust te krijgen na al die jaren. 'Ik heb je doodgeschreven Willem, zegt ze, maar al schrijvend kwam je bij mij terug' en: 'Ik ben blij met elk jaar dat hij er was'.

Tine Schregardus, Antenne, tijdschrift vrijwilligers terminale tijdzorg — Antenne (tijdschrift voor vrijwilligers v/d terminale thuiszorg) — 1 december 2009

Weergaloos mooi geef je je emoties weer rondom het verlies van Willem, ingebed in je eigen leven, met een scherp maar bovenal liefdevol oog voor de natuur. Dich Woets, De Pol Voor de derde keer al heb ik jouw boek Troostvogels gelezen. Dankjewel om jouw verhaal met ons te delen, ik heb er enorm veel steun aan gehad. Stefan Cornelissen, Hasselt Ik wil je zeggen dat ik het boek ieder jaar weer herlees en iedere keer weer vind ik het prachtig en ontroerend. Het heeft mij veel gebracht. Marga Soon

Marga Soons, Fleur, Dick woets en vele anderen. Zie url — Lezersreacties — 10 november 2008

Met de beschrijving van het grillige traject dat haar jarenlang voerde door zompig verdriet, hoop en goede wil, heeft Quist niet alleen haar eigen verhaal verteld. Het boek biedt ook universele handreikingen voor mensen die een ander diep ingrijpende verdrietige gebeurtenis meemaakten. Enzovoorts.

PZC Ali Pankow — PZC — 14 mei 2009

"Door verdriet te verwoorden, wordt het beter hanteerbaar", zegt ze ze in haar voorwoord. "Het verhaal is mijn verhaal, maar de emoties zijn herkenbaar en universeel. Eenieder kan er zijn eigen verhaal in lezen" En zo is het ook. Quist schrijft heel toegankelijk, Troostvogels brengt je bij je eigen verdriet en bij dat van mensen om je heen. Treffend vond ik haar beschrijving van verdriet. het verdriet dat je levenslange metgezel blijft. Verdriet dat vele gezichten blijkt te hebben. Enzovoorts.

Nederlands Dagblad Lia van de Minkelis — Nederlands Dagblad — 9 december 2009

Tien jaar geleden verloor Maria Quist haar zoon Willem van zeventien aan een ongeluk. Jaren later schreef ze in haar huisje in Frankrijk een indringend boek. Over rouw, troost en dankbaarheid. Ze schreef over leven en dood van Willem, maar ook over de natuur en de vogels haar heen, die haar op de been hielden. enzovoorts

Friesch Dagblad Gerbrich van der Meer — Het Goede Leven — 22 mei 2009

Troostvogels móest ze schrijven om alles wat de dood van haar zoon losmaakte bij haar en de mensen om haar heen te verwoorden en zo weer grip op haar leven te krijgen. In Troostvogels verweeft ze haar verblijf in Frankrijk met het aangrijpende verhaal over de gebeurtenissen rond Willem en de zware tijden die daarna kwamen. Toch ziet de schrijfster kans ook terug te zien op het geluk dat haar ten deel valt.

De Gelderlander Marchel Chevalking — De Gelderlander — 18 juni 2009

Een moeder schrijft over de dood van haar kind. Over de vreugde die hij haar bracht tijdens zijn leven, over het onvoorstelbare verdriet na zijn dood. Hoe vindt een mens daar zijn weg in? Ze schrijft het verdriet, de woede niet van zich af. Ze schrijft het eerder naar zich toe, maakt wat er gebeurd is en haar gevoelens daarover tot onderdeel van wie ze is. Rouwen is iets heel persoonlijks. Maria schreef er een mooi, intens boek over. Een verhaal dat staat. Enzovoorts.

De Limburger Guus Urlings — Limburgs Dagblad / Dagblad de Limburger — 21 november 2009

... Troostvogels is een verdrietig boek, ik houd het er niet droog bij. Maar ook een liefdevol boek, troostend voor wie een kind verloren heeft... Tijd heelt niet alles, maar het verdriet verandert wel... "de opgesloten pijn vertaalde zich in woorden, En al schrijvende kwam je bij mij terug." enzovoorts... zie www.mariaquist.nl

Trouw Koos Dijksterhuis — Trouw — 19 november 2008

Quist, tot enige jaren terug een van de gezichten van de Werkgroep Roofvogels Nederland, blijft de schoonheid van plant en dier onder alle omstandigheden zien. De observaties van de natuur vormen in het boek een wondermooie combinatie met het aangrijpende, ontroerende verhaal over de gebeurtenissen rond Willem en de zware jaren daarna. Enzovoort.

Leeuwarder Courant Halbe Hettema — Leeuwarder Courant — 22 november 2008

Maria praat vol liefde over Willem, haar jongste zoon, die op 17-jarige leeftijd door een auto-ongeval om het leven kwam. Het bijzondere aan dit boek is dat het uit twee verhaallijnen bestaat die met elkaar verweven zijn. Op het einde komen alle lijnen samen. Ze weet natuur op een bijzondere manier te beschrijven, over de vele vogels die ze bij naam kent en noemt, de kraanvogels en de bloemen en planten. Het is daarom een positief boek geworden.

Oudejaarsbijlage Nieuwe Ooststellingwerver redactie — Nieuwe Ooststellingwerver — 30 december 2008

"Maria Quist, antropologe en coördinator van de Werkgroep Roofvogels Nederland schreef met Troostvogels een indringend verhaal over de steun die ze vond bij vogels na het overlijden van haar zeventienjarige zoon. Om haar verdriet te overwinnen en het verlies te verwerken, schreef ze over ede volheid van de natuur, de levendigheid van een ochtend op het Franse platteland die begint met vogelzang. ... Wat voor Birkhead de 'wijsheid' van vogels is, is voor Quist de troost die ze bieden.

NRC Kester Freriks — NRC Handelsblad — 13 februari 2009

In het aangrijpende boek Troostvogels staat dat zo: "Waar het leven mij van overtuigd heeft, is de bindende kracht en positieve energie die liefde wordt genoemd. Liefde, die warmte is en warmte geeft, die verantwoordelijkheid schept voor de ander, die mensen doet opbloeien en in zichzelf en anderen geloven, die ruzies beslecht en agressie stopt.

Hero Moorlag Hoogeveensche Courant — Hoogeveensche Courant Kerstbijlage — 24 oktober 2008

Ik heb haast alle rouwboeken doorgeworsteld, maar nergens stond expliciet waar ik naar zocht, namelijk dat er ook leven mogelijk was ná de dood van je kind. Een lééfbaar leven. Tot ik in één adem Troostvogels uitlas. In Troostvogels vond ik eindelijk waar ik naar op zoek was: een sprankje licht in het duister, niet van een rouwexpert maar van een moeder die hetzelfde als ik had doorstaan en overleefd.

Redactie Het Belang van Limburg (B.) — Het Belang van Limburg (B.) — 30 oktober 2009

In het kort

ISBN-13

9789090235066

Uitgever

L'Indépendance

Verschenen

15 oktober 2008

NUR

749 · Rouwverwerking

Lijkt op dit boek

Troost

Troostifant

Troost is voor iedereen anders

Troost die ertoe doet

Dag, dierbaar dier. Troost en wijsheid bij het afscheid van je beste vriend

Ontkoesteren

Rouwverwerking en rouwbegeleiding

Vindplaatsen van troost

Mijn papa is de baas van alle vogels

Boekkie Troost

NSTC 500601340 · CB-relatie 9997699 · Bijgewerkt 6 augustus 2026

Bestel bij bol →

← Catalogus

Troostvogels

M. Quist

Hardback240 pagina’sNederlands

Bestel bij bol →

Recensies

... In het aangrijpende boek Troostvogels schrijft ze: De eerste morgen na Willems dood was alles wit berijpt. Op de voertafels kibbelden merels en mezen... en een onwaarschijnlijk mooie rode zon kwam op boven de bosrand. 'Kijk eens wat prachtig', zei ik tegen mij man, 'Wat een geluk dat we daar nog oog voor hebben...' ... Ze is er van overtuigd dat er van natuur een heilzame werking uitgaat. Vooral in tijden van groot verdriet, mits je er voor openstaat. ... enzovoorts

De Telegraaf Hans Peeters — de Telegraaf — 30 mei 2009 ·

'Grote zwermen zwarte kraaien en kauwen zochten luidruchtig een slaapplaats in de wiegende bomen. Hun gekras leek, samen met de toegenomen wind over te gaan in een loflied op de grootsheid van de schepping. De eeuwige kringloop van leven en sterven. De waarde van alle schoonheid en liefde die ons omringen en de zin van het diepe lijden, onlosmakelijk aan het leven gebonden'. Dat schrijft Maria Quist in haar boek Troostvogels. Ze beschrijft de absolute wanhoop van de maanden en jaren daarna.
Hero Moorlag Hoogeveensche Courant Achtergrond — Hoogeveensche Courant — 21 november 2008

Het verhaal van Maria vertelt hoe het natuurschoon met zijn vogels, vossen, bomen en beken een troost kunnen bieden. Ze trekt zeven weken naar een godverlaten oord in Frankrijk. Een fysieke maar vooral mentale tocht door een verstild landschap. Want naast de dood moet er leven zijn, zoals er naast haar verdriet nieuw geluk groeit. Enzovoorts.
Gazet van Antwerpen Redactie — Gazet Van Antwerpen — 30 oktober 2009

Het gaat over hoe je uit natuurbeleving troost en kracht kunt putten. Er zit ook veel verdriet in. Een item waar de meeste mannen bij voorkeur omheen lopen. Ze stellen het lezen soms maanden uit, maar als ze er in beginnen gaan ze achter elkaar door. Zo verging het mij ook. Ik werd gegrepen door Troostvogels en las het in één keer uit. Het boek biedt troost aan mensen die een groot verdriet te verwerken hebben (gehad). Ik ben er door geroerd en beveel het van harte aan, ook aan mannen. Enz.
De Nederlandse Jager Zweitse Lulof — De Nederlandse Jager — 15 juli 2009

Een prachtig boek dat ze schreef om rust te krijgen na al die jaren. 'Ik heb je doodgeschreven Willem, zegt ze, maar al schrijvend kwam je bij mij terug' en: 'Ik ben blij met elk jaar dat hij er was'.
Tine Schregardus, Antenne, tijdschrift vrijwilligers terminale tijdzorg — Antenne (tijdschrift voor vrijwilligers v/d terminale thuiszorg) — 1 december 2009

Weergaloos mooi geef je je emoties weer rondom het verlies van Willem, ingebed in je eigen leven, met een scherp maar bovenal liefdevol oog voor de natuur. Dich Woets, De Pol Voor de derde keer al heb ik jouw boek Troostvogels gelezen. Dankjewel om jouw verhaal met ons te delen, ik heb er enorm veel steun aan gehad. Stefan Cornelissen, Hasselt Ik wil je zeggen dat ik het boek ieder jaar weer herlees en iedere keer weer vind ik het prachtig en ontroerend. Het heeft mij veel gebracht. Marga Soon
Marga Soons, Fleur, Dick woets en vele anderen. Zie url — Lezersreacties — 10 november 2008

Met de beschrijving van het grillige traject dat haar jarenlang voerde door zompig verdriet, hoop en goede wil, heeft Quist niet alleen haar eigen verhaal verteld. Het boek biedt ook universele handreikingen voor mensen die een ander diep ingrijpende verdrietige gebeurtenis meemaakten. Enzovoorts.
PZC Ali Pankow — PZC — 14 mei 2009

"Door verdriet te verwoorden, wordt het beter hanteerbaar", zegt ze ze in haar voorwoord. "Het verhaal is mijn verhaal, maar de emoties zijn herkenbaar en universeel. Eenieder kan er zijn eigen verhaal in lezen" En zo is het ook. Quist schrijft heel toegankelijk, Troostvogels brengt je bij je eigen verdriet en bij dat van mensen om je heen. Treffend vond ik haar beschrijving van verdriet. het verdriet dat je levenslange metgezel blijft. Verdriet dat vele gezichten blijkt te hebben. Enzovoorts.
Nederlands Dagblad Lia van de Minkelis — Nederlands Dagblad — 9 december 2009

Tien jaar geleden verloor Maria Quist haar zoon Willem van zeventien aan een ongeluk. Jaren later schreef ze in haar huisje in Frankrijk een indringend boek. Over rouw, troost en dankbaarheid. Ze schreef over leven en dood van Willem, maar ook over de natuur en de vogels haar heen, die haar op de been hielden. enzovoorts
Friesch Dagblad Gerbrich van der Meer — Het Goede Leven — 22 mei 2009

Troostvogels móest ze schrijven om alles wat de dood van haar zoon losmaakte bij haar en de mensen om haar heen te verwoorden en zo weer grip op haar leven te krijgen. In Troostvogels verweeft ze haar verblijf in Frankrijk met het aangrijpende verhaal over de gebeurtenissen rond Willem en de zware tijden die daarna kwamen. Toch ziet de schrijfster kans ook terug te zien op het geluk dat haar ten deel valt.
De Gelderlander Marchel Chevalking — De Gelderlander — 18 juni 2009

Een moeder schrijft over de dood van haar kind. Over de vreugde die hij haar bracht tijdens zijn leven, over het onvoorstelbare verdriet na zijn dood. Hoe vindt een mens daar zijn weg in? Ze schrijft het verdriet, de woede niet van zich af. Ze schrijft het eerder naar zich toe, maakt wat er gebeurd is en haar gevoelens daarover tot onderdeel van wie ze is. Rouwen is iets heel persoonlijks. Maria schreef er een mooi, intens boek over. Een verhaal dat staat. Enzovoorts.
De Limburger Guus Urlings — Limburgs Dagblad / Dagblad de Limburger — 21 november 2009

... Troostvogels is een verdrietig boek, ik houd het er niet droog bij. Maar ook een liefdevol boek, troostend voor wie een kind verloren heeft... Tijd heelt niet alles, maar het verdriet verandert wel... "de opgesloten pijn vertaalde zich in woorden, En al schrijvende kwam je bij mij terug." enzovoorts... zie www.mariaquist.nl
Trouw Koos Dijksterhuis — Trouw — 19 november 2008

Quist, tot enige jaren terug een van de gezichten van de Werkgroep Roofvogels Nederland, blijft de schoonheid van plant en dier onder alle omstandigheden zien. De observaties van de natuur vormen in het boek een wondermooie combinatie met het aangrijpende, ontroerende verhaal over de gebeurtenissen rond Willem en de zware jaren daarna. Enzovoort.
Leeuwarder Courant Halbe Hettema — Leeuwarder Courant — 22 november 2008

Maria praat vol liefde over Willem, haar jongste zoon, die op 17-jarige leeftijd door een auto-ongeval om het leven kwam. Het bijzondere aan dit boek is dat het uit twee verhaallijnen bestaat die met elkaar verweven zijn. Op het einde komen alle lijnen samen. Ze weet natuur op een bijzondere manier te beschrijven, over de vele vogels die ze bij naam kent en noemt, de kraanvogels en de bloemen en planten. Het is daarom een positief boek geworden.
Oudejaarsbijlage Nieuwe Ooststellingwerver redactie — Nieuwe Ooststellingwerver — 30 december 2008

"Maria Quist, antropologe en coördinator van de Werkgroep Roofvogels Nederland schreef met Troostvogels een indringend verhaal over de steun die ze vond bij vogels na het overlijden van haar zeventienjarige zoon. Om haar verdriet te overwinnen en het verlies te verwerken, schreef ze over ede volheid van de natuur, de levendigheid van een ochtend op het Franse platteland die begint met vogelzang. ... Wat voor Birkhead de 'wijsheid' van vogels is, is voor Quist de troost die ze bieden.
NRC Kester Freriks — NRC Handelsblad — 13 februari 2009

In het aangrijpende boek Troostvogels staat dat zo: "Waar het leven mij van overtuigd heeft, is de bindende kracht en positieve energie die liefde wordt genoemd. Liefde, die warmte is en warmte geeft, die verantwoordelijkheid schept voor de ander, die mensen doet opbloeien en in zichzelf en anderen geloven, die ruzies beslecht en agressie stopt.
Hero Moorlag Hoogeveensche Courant — Hoogeveensche Courant Kerstbijlage — 24 oktober 2008

Ik heb haast alle rouwboeken doorgeworsteld, maar nergens stond expliciet waar ik naar zocht, namelijk dat er ook leven mogelijk was ná de dood van je kind. Een lééfbaar leven. Tot ik in één adem Troostvogels uitlas. In Troostvogels vond ik eindelijk waar ik naar op zoek was: een sprankje licht in het duister, niet van een rouwexpert maar van een moeder die hetzelfde als ik had doorstaan en overleefd.
Redactie Het Belang van Limburg (B.) — Het Belang van Limburg (B.) — 30 oktober 2009