Een kroniek van kijken: Dewulf verweeft kunst, eenzaamheid en verlangen in essays die even subtiel als treffend zijn.
‘Tuimelingen’ is Bernard Dewulf’s nieuwste beschouwende werk. Het bevat essays en beschouwingen over leven, kunst en zinnelijkheid. Wie het werk van Dewulf enigszins kent, weet dat dit de drie-eenheid is waarover hij al jaren schrijft. Maar inniger nog dan in vorige bundels zijn die drie thema’s nu vervlochten. Zoals in zijn essays over eenzaamheid, verlangen, troost, verbeelding, over stilte in de kunst, het naakt en de mannelijke blik, over de vrouw en het licht in schilderijen, over ons zoenenen over geliefde kunstenaars als Pierre Bonnard, Hugo Claus en Edward Hopper. Daarnaast overziet Dewulf in een fraaie reeks kortere beschouwingen ons tijdsgewricht aan de hand van beelden van ons dagelijks bestaan. Niet voor niets noemt hij zijn ‘Tuimelingen’ een ‘kroniek van een kijken’. Het is wat deze schrijver telkens weer doet: even lucide als zinnelijk kijken en schrijven. En ons mee laten kijken.