Leo Kampen werd in 1959 in Harderwijk geboren. De sfeer daar kan worden getypeerd als “CDA”, niet zo streng als in plaatsen verder op de Veluwe, waar SGP en GPV de boventoon voerden. Op een bepaalde manier geïntimideerd, bleef hij een beschouwer van het leven, zonder het gevoel te hebben eraan deel te nemen. Wat hij zag, riep emoties op. Die emoties en gevoelens vormden de bron voor zijn gedichten en vormen een belangrijke manier om met het leven om te gaan. De aanblik van jongens, die kennelijk veel minder moeite met het leven hadden dan hij, riepen een verlangen op. De natuur vervulde hem van ontzag en bewondering. Spiritualiteit vond ook haar weg in sommige gedichten. De pijn die de eenzaamheid hem deed, uitte hij in dichtvorm en dit gaf hem naderhand een blij gevoel.

Anna Lamslag, dochter van zijn beste vriend, ontving van hem op haar 12e een prachtig notitieboek. Voorin een gedicht geplakt met de uitnodiging erin te schrijven en het leven te ontdekken. De herkenning die zij vond in zijn gedichten, vertaalt zich hier in illustraties.

Het is Leo's hoop dat zijn gedichten appelleren aan gevoelens en emoties bij de lezer en hen uit­nodigt zelf ook de pen te pakken.