Een man die niet durfde leven moet een leven redden. Hij koopt een wapen. Zijn bestaan, een kabbelend beekje, wordt een maalstroom.Een man kuiert in een winkelstraat. Een vrouw ziet hem, en raakt helemaal ontregeld. Ze verliest zelfs het bewustzijn. Zo eenvoudig begint “Twee keer sterven”, het verbluffende debuut van Dirk Van den Eede. Meteen wordt de nieuwsgierigheid van de lezer gewekt. Wie is die man? Wie is die vrouw? Wat hebben ze met elkaar te maken? De spanning wordt niet alleen vastgehouden, maar geleidelijk opgevoerd. Het verhaal dat zo simpel begon, eindigt met een gijzeling waar de speciale eenheden aan te pas komen.“Kritisch en afstandelijk lezen, dat moet een uitgever doen. Dat lukte me niet met “Twee keer sterven”, wat een debuut. Zo meeslepend.” - Wim Urgel, uitgever. “Twee keer sterven” van Dirk Van den Eede is echt niet de zoveelste misdaadroman waarin de butler het heeft gedaan. Ja, er is een commissaris die een opsporingsonderzoek voert, maar de hoofdrol is voor de andere personages. De politie jaagt hen op, daardoor moéten ze handelen, hun leven ingrijpend veranderen. Ze nemen belangrijke beslissingen, daardoor leert de lezer hen grondig kennen. Het boek is geen whodunnit. De politie weet niet wie de misdaden heeft gepleegd, maar de lezer wel. Het boek is een whydunnit: waarom doen de personages wat ze doen? En vooral: wat zullen ze nog ondernemen? Daarin schuilt de spanning. Je weet nooit wat er zal gebeuren, en alles gebeurt in de tegenwoordige tijd. “Twee keer sterven” is writing to the moment.Keuzes maken dwingt tot nadenken en bespiegeling. Dat is het portaal naar de diepgang van de roman. De thriller is een kapstok om thema’s aan op te hangen, zoals de angst om te leven. Dit is het motto van het boek:Ik heb zo weinig geleefd dat ik de neiging heb me in te beelden dat ik nooit zal sterven.Michel Houellebecq, De wereld als markt en strijd.