Het personage in Vage klachten is verzeild geraakt inhet schemergebied tussen fictie en werkelijkheid. In zijnpogingen om weer greep te krijgen op zichzelf en de realiteitvan alledag, zijn het vooral zijn emotievolle herinneringendie zich laten gelden. Herinneringen die hem in hun machthouden, maar die hem tegelijkertijd op weg helpen om weerin balans te komen met zichzelf en zijn omgeving.In een veertigtal verzen en commentaren voert de dichter onsmee op deze zoektocht die bij de lezer ongetwijfeld meerherkenning zal oproepen dan hij voor mogelijk had gehouden.Net als in Rivierklei (2008), Open op zondag (2010) enDe Muze (2015) staat in deze bundel de verwoed zoekendemens centraal, maar waar in eerdere bundels het accentnog lag op de ervaring van de beklemming en eenzaamheidin het dagelijks leven, is in Vage klachten de ultiemepoging om het heden te accepteren het hoofdmotief.