Tussen juni en december 1889 maakte Vincent van Gogh vijftien schilderijen van olijfgaarden. Hij verbleef destijds in een psychiatrisch ziekenhuis in Saint-Rémy-de-Provence, dat werd omringd door olijfgaarden met karakteristieke, veelal kleinere bomen. De indrukwekkende reeks schilderijen kan niet los gezien worden van Van Goghs mentale toestand en zijn situatie van eenzame afzondering in de inrichting. In deze publicatie wordt ingegaan op de bijzondere betekenis die de olijfboom voor Van Gogh had. Daarnaast wordt aandacht besteed aan de omgeving waarin Van Gogh zijn werken maakte en wordt verkend wat de kunstenaar beoogde te zeggen met zijn olijfgaardenschilderijen, die radicaal anders lijken te zijn dan de werken die hij eerder in het zuiden van Frankrijk had gemaakt.