Tegenwoordig vertoont menig universitair docent op college foto’s, tv-fragmenten, interviews of zelfs speelfilms. In een handomdraai verschijnen ziektebeelden of oude handschriften op een projectiescherm. Anderen gebruiken grafieken en tabellen. Dit alles dient om de aandacht vast te houden en de studenten met de docent te laten meedenken. Het huidige universitaire onderwijs is erop gericht de nieuwsgierigheid van de studenten te prikkelen, een kritisch geest te ontwikkelen en te inspireren tot zelfwerkzaamheid. Uiteraard werden er ook vroeger hulmiddelen gebruikt in het onderwijs. De vraag is echter welke dat waren en welke doelen daarmee werden nagestreefd. Het vaardigheidsonderwijs heeft eveneens een ontwikkeling doorgemaakt. Heel lang was de anatomische les een spektakel dat slechts van een afstand mocht worden aanschouwd. Wanneer mochten of moesten de studenten zelf de snijzaal in? En hoe zat het in het algemeen met het praktische onderwijs?