Sjef van Dun (1923) werd verwekt, geboren en was kind onder een ongelukkig gesternte. Dat was zijn rugzakje. Hij verklooide het op school, liep stuk in de liefde en rooide het niet als textielfabrikant in Goirle. Verslagen trok hij, met zijn dieren, vanuit Midden-Brabant naar de Kempen. Daar begon hij in Vessem een tweede leven, volledig autonoom. Jarenlang leefde hij er in zijn natuur als een Neanderthaler, zonder stromend water, gas, elektriciteit of sanitaire voorzieningen. ‘God is voor mij de natuur.’ Zijn apen verbrandden levend. Hij droeg een afstotende geur bij zich, maar was toch welkom. D’n apenboer – zijn geuzennaam – haalde de landelijke televisie. Hoe slingerde Sjef van Dun zich door het oerwoud van zijn bestaan? Een biografie met een romantisch laagje, van een ware paradijsvogel.