Haar leven lang zoekt Claudia de Breij naar woorden om de wereld tebegrijpen, orde te scheppen in de chaos om haar heen. Meestal krijgen diewoorden vorm in theatershows, boeken en columns, maar ook in tientallenliedjes en gedichten. De meeste zijn bedoeld als onderdeel van een plaatof show, maar vaak ook zijn het gedachten en ideeën die er simpelweg maarmoeten zijn, als een hart onder de riem van de onzekeren, de dromers, deverwachtingsvollen. Ze schrijft in de volle breedte, over oorlogen, ziekte endood, maar ook over haar kinderen, ouders, nieuwe & oude vrienden – envaak en graag over de liefde. Al die woorden zijn nu voor het eerst bijeengebracht in Vasistas, als steun voor iedereen die elke dag weer probeertde wereld te bevatten.