1. Peter2. Sinbad weet het zo zeker als ik3. Ik stop bij de zij-ingang van Guardamunt4. Het zal op diezelfde tocht over de Morteratsch5. Nog lauwer dan anders, dat water6. Een losgeschoten knoop komt aangerold7. De trein stond al te wachten8. Zo druk was ik in de weer geweest1. Uit mijnheer zijn linnenkast neem ik2. De schemer trok over Lausanne3. Kom ik beneden om scheerwater te koken4. Als ik terugkom in de badkamer5. Genieën, ik heb het er niet op6. Door mijn ouders en iedereen in het dal7. Tijdens de middagen bij Hanselmann1. Ik heb er wel aan moeten wennen2. Het meeste van dit soort dingen3. Een bibliotheek die is getroffen door een storm4. Eindeloos, de vormen van liefde5. Intussen brandt in mijn zak6. Zolang ik me herinner komen ze7. Toegegeven, op momenten zoals nu1. Sergej Pavlovitsj2. Maar er was Hanselmann3. Die herfst, na zijn kennismaking4. De taxi die Osbert na het diner5. Riep daar nu iemand?6. Zijn hele leven lang al7. ‘Zo dan’8. Het kind1. Het meisje werd openlijk bespot2. Gretig had hij meegehuild3. Hoe is dat eigenlijk mogelijk4. Sergej Pavlovitsj hoorde zichzelf zwijgen5. ‘Dus’ Sergej Pavlovitsj schraapte zijn keel6. Chantage, daar kon dit makkelijk op uitdraaien7. Twee ineengestrengelde lijven1. Op een soortgelijke manier verliep2. Het was hierom dat twee noodlottige taferelen3. In werkelijkheid had Sergej Pavlovitsj die ramp4. Romola5. In de paar jaar sinds ons huwelijk6. Het enige wat je doen kon7. Hoe heeft dat eigenlijk zo ver kunnen komen1. Het leek alsof hij langzaamaan2. De rit van het gesticht terug naar de stad3. Wat zouden we beginnen als we wisten4. Het werd een ongewone dag5. Vaslav walgde van Sergej Pavlovitsj6. Er is een kort moment7. Meteen de volgende ochtend1. Zo keerden wij na bijna twee decennia terug2. Vanaf dat moment lopen de gebeurtenissen3. Terug in Sopron bleek ook daar alles verslechterd4. Nu, na al die jaren, is het makkelijk5. Nee, ik lieg1. Peter2. Die onderbroeken, daar leurt hij al dagen mee3. Halverwege de Meierei streken ze neer4. Gisteren nog zou ik geweten hebben5. Mij gaat het om iets van daarnet6. Dit was de impasse waarin wij ons bevonden7. ‘Een van die kledingkisten,’ zegt mevrouw1. Haar kan ik onmogelijk iets verwijten2. De façade van Hotel Suvretta3. Negri, die naast me staat4. Op de laatste maten blijft hij liggen5. Dat ik elk bezoek moet afwimpelen6. Die vertoning heeft mevrouw wel kunnen overtuigen7. Met een kwartiertje zijn we thuis8. NawoordDe beroemde balletdanser Vaslav Nijinsky speelt de hoofdrol in deze historische roman over passie, roem, oorlog en liefde. Een verhaal over een beslissend moment in zijn leven: waarom stopte hij met dansen en spreken?De beroemde balletdanser Vaslav Nijinsky speelt de hoofdrol in deze historische roman over passie, roem, oorlog en liefde. Een verhaal over een beslissend moment in zijn leven: waarom stopte hij met dansen en spreken?Op het hoogtepunt van zijn roem richt de wereldberoemde balletdanser Vaslav Nijinski zich midden in een optreden tot zijn publiek. ‘Nu is het kleine paardje moe,’ zegt hij en loopt het toneel af. De rest van zijn leven, nog 31 jaren, brengt hij door zonder te spreken en zonder ooit nog te dansen.In het mondaine skioord Sankt Moritz reconstrueren drie ooggetuigen de gebeurtenissen rond deze noodlottige dag, 19 januari 1919. Ieder vanuit zijn of haar eigen optiek: zijn echtgenote Romola, die als een tijgerin heeft gevochten om deze ‘God van de dans’ te veroveren, zijn afgewezen minnaar, de legendarische Sergej Diaghilev, oprichter van de Ballets Russes, die alles in het werk heeft gesteld om hem te vernietigen. En een van zijn bedienden, Peter, die uit de dramatische beslissing van zijn meester moed put om ook zijn eigen leven radicaal om te gooien.Te midden van de puinhopen van de Eerste Wereldoorlog hoopte Nijinski de mensheid te kunnen bekeren tot de liefde. Als hij merkt dat hij niet gehoord wordt, zelfs niet door hen die van hem houden, sluit hij zich voorgoed van de wereld af. Is dat een daad van waanzin of van wijsheid?