Sander Decock schrijft gedichten zoals een beenhouwer door het been van een karkas klieft. Hij puurt de taal uit tot enkel de kern van een emotie overblijft. Die ligt daar dan als een relikwie van een voorbijgegane eeuw. Decock is namelijk een romantisch dichter in een tijdperk van fastfood en benzine, een schrijver die ons verleidt om te reflecteren over een brekende golf aan het strand. De liefde voor de mens betekent soms de mensheid tot op het bot verachten, om dan te botsen tegen de veelzijdigheid van het individu dat alles weer in vraag stelt. De dichter zelf blijft ook niet gespaard, getuige de vele inwaartse blikken, mijmeringen van een spiegelbeeld dat scherf per scherf aaneen gelijmd wordt tot wij een vertekend beeld krijgen van iemand die soms ook zichzelf niet vertrouwt.Deze bundel omvat het verzamelde werk van een doorwrochte twijfelaar, vanaf zijn eerste stappen in het schrijverschap tot de rijpwording van deze omnibus.-Quinten De Coene