Deze gedichten geven woorden aan een persoonlijk rouwproces waar je als lezer getuige van wordt. Hierdoor zijn deze gedichten voor de lezer invoelbaar. Alsof je naast Mieke staat en met haar de confrontatie aangaat van het onuitsprekelijke: het willen vasthouden van je kind en toch afscheid moeten nemen, waarin het zoeken naar de verbinding met je kind zo tot uiting komt. Mieke schuwt de waarom-vragen niet en de vragen die ze nog zo graag had willen stellen. Het verlangen naar het kind wat zo wordt gemist en de door alles heen gierende liefde van een moeder die haar kind nog zoveel goeds had gewenst. In dit rouwproces lees je ook begrip voor de keus die haar kind heeft gemaakt met zijn zelfdoding en de wijze waarop. Rouwtherapeut Anne Remijn