Het Verblijflied beschrijft hoe de relatie te beschouwen tussen "het beeld en het woord en het schrijven". In deze relatie bevindt zich een lijfelijk vorm van kennis die uitgroeit tot een publieke waarheidsvorm. Daarop volgt een poëtische bekentenis met de nadruk op de sfeerbeleving binnen een culturele context. De natuurlijkheid van de mens is datgene wat overblijft.