'Verbrande levens' - Claudia Biegel Genre; Verhalenbundel/Non Fictie Uitgever; LetterRijn ISBN; 978-94-918752-1-2 Uitvoering; hardcover met leeslint Aantal pagina's; 104 Uitgave; eerste druk oktober 2015 Over de auteur Claudia Biegel (1957) is geboren en getogen in Amsterdam als oudste dochter van Indische ouders. Al heel haar leven schrijft ze korte verhalen en loopt het schrijven als een rode draad door haar leven. In 2011 debuteerde ze met haar roman Foute Sarah's, welke later is omgewerkt tot theaterstuk. Begin 2015 verscheen haar tweede roman Rusteloze Benen. Op 26 oktober 2015 wordt de verhalenbundel Verbrande Levens gepresenteerd. Samenvatting Wie kan het zich niet herinneren? In de nacht van 26 op 27 oktober 2005 breekt er brand uit in cel 11 in de K-vleugel van het Detentie- en uitzetcentrum op Schiphol Oost. De elf omgekomen slachtoffers zijn uitgeprocedeerde vluchtelingen in afwachting van hun uitzetting. Precies tien jaar later zal Claudia Biegel haar verhalenbundel Verbrande Levens op 26 oktober 2015 presenteren. Een ode aan deze elf personen die ieder hun eigen verhaal met zich meedroegen. Ieder persoon met zijn/haar reden om in Nederland asiel aan te vragen. Vanuit verschillende uitgangs- en oogpunten beschrijft Claudia Biegel in elf fictieve flitsromans de omstandigheden van de slachtoffers. Het ene verhaal is het andere niet, ze zijn zeer divers. De ene is gruwelijk, de ander melancholisch en weer een ander in en in triest. De lezer zal zich daarom beter kunnen vinden in het ene verhaal dan in het andere. Neem het verhaal uit Bulgarije, De laatste dansbeer, over een zigeunerjongen die door zijn vader wordt gedwongen om zijn vak als berendompteur over te nemen. Hierin wordt het ontzettende dierenleed beschreven, bij de beesten af maar ook dat er voor deze bevolking geen keus is. Het is hun bestaan en al generatie op generatie overgedragen van vader op zoon. Of het verhaal uit Roemenië, Anna, over het alom bekende fenomeen vrouwenhandel. Gouden bergen worden haar beloofd door die aardige vriend in haar thuisland maar voordat ze het weet zit ze in een bus richting Duitsland. En het verhaal Gedichten uit Libië over de lugubere achtergrond van een jihadstrijder die als doel heeft om te leren doden als een moordenaar. Waarom? Conclusie Al deze elf verhalen zijn gebundeld in een prachtig boekje. Mooi vormgegeven met een aansprekende cover van een eenzame boom die in brand staat. Een chique hardcover uitvoering met leeslint. Het getal elf speelt een centrale rol in het geheel. In cel 11 van de K-vleugel (K= de 11e letter van het alfabet) stierven 11 vluchtelingen met 11 verschillende achtergronden. Achter elk getal schuilt een mens. De enorme vluchtelingenstroom richting Europa is momenteel zeer actueel in het nieuws. Claudia Biegel haakt hier met deze verhalenbundel goed op in. In haar nawoord zijn de getallen van het aantal mensen die op de vlucht waren in 2014 becijferd. Inmiddels zullen deze getallen zeker zijn opgelopen. Voor meer informatie over feiten en cijfers wordt achter in het boekje verwezen naar Vluchtelingenwerk Nederland. Een uitstekend initiatief van Claudia Biegel om ons mee te nemen in de verhalen achter de mens vluchteling. Een mooi boekje om cadeau te doen aan je geliefde, ouders, vrienden of kennissen. Ze zullen het zeker waarderen! Of natuurlijk gewoon voor jezelf. Hilde van den Bosch - DPB-recensent

Verbrande levens - Claudia Biegel Verbrande levens is een boekje met 11 'flitsromans'. Ik had nog nooit van het woord gehoord. Maar na het lezen van dit boek denk ik precies te begrijpen wat ermee bedoeld wordt. Korte verhalen die een flits van iemands leven weergeven. De 11 korte verhalen die in deze bundel zijn opgedragen aan de 11 mensen die in de nacht van 26 op 27 oktober 2005, precies 10 jaar geleden, zijn omgekomen bij de brand in het Detentie- en Uitzetcentrum Schiphol-Oost. De verhalen spelen zich alle elf af in of rondom de herkomstlanden van de slachtoffers. Een deel van de netto opbrengst zal geschonken worden aan Vluchtelingenwerk Nederland. (Klik hier om het boek via LetterRijn te bestellen.) De verhalen hebben alle 11 hun stempel op mij achtergelaten. Hoe kort ze per stuk ook waren, ze waren erg direct. Soms erg rauw. Er zijn verhalen bij die duidelijk maken waarom iemand uit zijn of haar land vertrekt, of juist gezinnen waarvan een familielid illegaal in Nederland is, betrapt en klaar om terug gestuurd te worden naar het land van herkomst. Landen waar de levensstandaard en de tolerantie heel anders zijn dan hier. Landen waar je niet welkom bent als je anders bent. Heb je een andere huidskleur, een ander geloof of seksuele voorkeur, berg je dan maar. In veel van de verhalen had de hoofdpersoon, of iemand in de omgeving een geheim. Van die geheimen werd soms een stukje duidelijk. Vaker moet je als lezer zelf maar naar de waarheid raden. Dat maakte het voor mij soms onaf, gaf het me het idee dat het delen waren van grote verhalen. Wat in werkelijkheid natuurlijk ook zo is. Een inkijkje in iemands leven is geen heel levensverhaal. Van deze 11 verhalen zouden ook 11 complete boeken gemaakt kunnen worden als de verhalen verder uitgewerkt zouden worden. Ik zou er in ieder geval graag meer over willen weten. Hoe zou het verder gaan? Ik vermoed wel dat de verhalen niet vaak goed af zullen lopen. Een woord dat bij bijna ieder verhaal wel bij me opkwam, was het woord triest. Dat is ook de smaak die achterblijft. Het is ook wel veel wat er in één keer voor je voeten gegooid wordt: Moord, uithuwelijking, mensenhandel, dierenmishandeling, discriminatie, abortus. En dan zijn dit nog 'maar' 11 verhalen. Denk je dan eens in dat iedere vluchteling die 'ons' land binnenkomt ook zijn of haar eigen verhaal heeft...

Verbrande levens De schipholbrand, die in de nacht van 26 op 27 oktober 2005 woedde in het cellencomplex op Schiphol-Oost, heeft heel wat stof doen opwaaien. Het uitzetcentrum voldeed niet aan de veiligheidseisen waardoor het vuur met het grootste gemak om zich heen greep. De gedetineerden die in het cellencomplex verbleven waren illegalen in afwachting van hun uitzetting. Ze zaten als ratten in de val. Bewakers slaagden erin een groot aantal van de gedetineerden te bevrijden maar voor elf mensen kwam de hulp te laat. Zij stierven aan koolmonoxidevergiftiging. Elf mensen kwamen op een vreselijke manier om het leven. Elf mensen van vlees en bloed, zo veel meer dan een dikgedrukte krantenkop of een cijfer in een onderzoeksrapport. Elf mensen met een verhaal. Een familie. Je eigen land ontvluchten doe je immers niet zomaar. Illegaal in een land verblijven ook niet. Wat is hun overkomen? Waarom hebben ze besloten hun thuishaven in te ruilen voor een onzeker bestaan in Nederland? In Verbrande levens staan elf korte, fictieve verhalen of "flitsromans" zoals ze in het voorwoord worden genoemd. De verhalen spelen zich in en rond de landen waar de slachtoffers vandaan kwamen af. Het zijn persoonlijke, indringende verhalen die duidelijk maken waarom mensen besluiten hun land te ontvluchten. Het zouden zomaar de verhalen van de slachtoffers of van hun landgenoten kunnen zijn. Vluchten doe je niet in een opwelling. Vluchten doe je met een gegronde reden. Een verhaal dat zich in Bulgarije afspeelt gaat over de zoon van een berentemmer. Als jongen al had hij een hekel aan beren en aan de manier waarop ze geleerd worden te "dansen". Zijn vader verplichtte hem om zelf een beer te temmen. De hoofdpersoon, een zigeunerjongen, vindt het vreselijk maar doet wat hem opgedragen wordt. Hij heeft geen keus. De jongen groeit op, trouwt en wordt vader van twee zoons die kort na hun geboorte sterven. De derde zoon blijft tot zijn verbazing in leven en dan verandert er iets in hem. Hij wordt overweldigd door de liefde voor zijn pasgeboren kind en besluit dat zijn zoon een beter leven verdient. Het verhaal over een deserteur is hartverscheurend. Als jongeman ontvluchtte Hugo zijn thuisland om vervolgens nooit meer wat van zich te laten horen. Zijn broer heeft hem dat altijd erg kwalijk genomen maar na de dood van hun moeder stuit hij op informatie die alles overhoop gooit. Twee verhalen gaan over vrouwen met een verborgen verleden. De eerste verbergt haar afkomst voor haar man, de tweede zwijgt over de reden waarom ze zich niet tegen haar agressieve, Nederlandse vriend verzet. Er is een verhaal over mensenhandel, ook dat is immers een reden dat mensen in de illegaliteit belanden. In dit verhaal palmt een kwaadwillende man een jong, arm en naïef meisje in. Hij stelt haar een prachtige toekomst in het vooruitzicht. Een aantal andere verhalen gaan over traumatische gebeurtenissen die tot wrange daden hebben geleid. Elf bikkelharde, aangrijpende verhalen over elf mensen die knokten voor hun idealen of een beter leven. Mensen die hoopten op een goede toekomst voor hun kind, mensen die moesten vluchten voor hun leven. Mensen die niet het geluk hadden in een veilig land te wonen. Mensen zonder toekomst maar met een verleden. Net als jij en ik wilden ze maar één ding: een menswaardig bestaan. Deze maand is het tien jaar geleden dat Robert Jules Arah, Naiva Apensa, Mehmet Ava, Kemal Sahin, Vitaliy Khvylovyy, Oksana Nynych, Gheorge Sas, Dato Khidiritsj Kasolev, Vladislav Leniev Petrov, Lofti Al Swaee Al Swaiai en Maribel Martinez Rodriguez tijdens de schipholbrand om het leven kwamen. Nederland, en ook de rest van Europa, is momenteel in de ban van een vluchtelingenstroom uit voornamelijk Syrië en Irak. De toestroom van vluchtelingen roept gemengde gevoelens op. Lang niet iedereen vindt dat vluchtelingen welkom zijn. Hopelijk helpt deze verhalenbundel om vluchtelingen weer als individu te gaan zien. Want dat zijn ze: individuen. Elke vluchteling heeft een eigen verhaal. Wat ze met elkaar gemeen hebben, is dat geen enkel verhaal benijdenswaardig is. Vluchten doe je niet zomaar. Alleen in opperste nood stappen mensen in een uitpuilende rubberboot om een levensgevaarlijke reis te gaan ondernemen. Wie zichzelf betrapt op negatieve gedachtes over vluchtelingen doet er goed aan om de antwoorden op de meest gestelde vragen op de website van Vluchtelingenwerk Nederland te lezen. Oordelen - of het nu negatief of positief is - kan immers alleen als je over de juiste informatie beschikt. "Van horen zeggen", is niet goed genoeg. Een deel van de opbrengst van deze bundel gaat naar Vluchtelingenwerk Nederland. Lees dit boek en draag zo ook een steentje bij.

Recensie Verbrande levens van Claudia Biegel door Guus Bauer (Schrijver, ex-Exuitgever, vast medewerker van De Standaard en freelance literair journalist) Op de kop af tien jaar geleden ontstond er in oktober 2005 brand in het Detentie- en Uitzetcentrum Schiphol-Oost. Het cellencomplex bleek niet te voldoen aan de veiligheidseisen voor justitiële inrichtingen en de brandweer kon pas laat aan het werk. Bewakers bevrijdden met de grootste moeite de meeste gedetineerden, maar voor elf van hen kwam redding te laat. Zij overleden aan koolmonoxidevergiftiging. Journaliste en cultureel antropologe Claudia Biegel (1957), jarenlang werkzaam geweest bij Vluchtelingenwerk Nederland, schreef met Verbrande levens een indrukwekkend eerbetoon aan deze doden. Niet door de levensverhalen van elk van hen op te tekenen, maar door portretten van fictieve karakters te maken uit de herkomstlanden van de slachtoffers: Turkije, Bulgarije, Georgië, Libië, Suriname, Roemenië, Santo Dominco en Oekraïne. Voorwaar een breed palet. Biegel legt heel terloops de nadruk op de beweegredenen om überhaupt je eigen huis en haard te verlaten en maakt daarmee van nummers, van een nog nauwelijks beroerend getal, mensen, met al hun zwakheden en angsten, én hun overlevingsdrang. Een goed idee, sterk uitgewerkt. Ja, er indringende literatuur van gemaakt. Vrouwen bang voor uithuwelijking, slachtoffer van extreem bruut huiselijk geweld, gedwongen prostitutie, mensenhandel, tienerzwangerschap. Mannen die gedeserteerd zijn omdat ze niet kunnen leven in een land dat hen dwingt om misdaden tegen de menselijkheid te plegen. Of gewoon omdat je Jodin bent in Oekraïne, een zigeuner of een homoseksueel waar dan ook. Een meisje in Turkije wil juist wel een hoofddoek dragen, wil haar hart volgen wat religie betreft. De toegang tot de school wordt haar ontzegd. In Turkije is het verboden om een hoofddoek te dragen op scholen en universiteiten. Zo belicht Biegel heel subtiel alle facetten van vluchtgedrag. De ik-vorm waarin alle elf verhalen zijn opgetekend, flitsromans worden ze in het voorwoord terecht genoemd, versterkt de waarachtigheid. Geen gezeur, geen gelamenteer, maar fijnzinnig verwoorde verslagen van het noodlot. Dit is wat me is overkomen en daarom ben ik op de vlucht geslagen. En nog belangrijker om te realiseren: deze grote offers heb ik daarvoor gebracht. Een jonge Koerdische vrouw is bijvoorbeeld getrouwd met een dertig jaar oudere, eveneens Koerdische man, een veldwachter met bijzonder losse handen, zodat zijzelf en haar geestelijk gehandicapte jonge broertje Adil na de dood van haar vader tenminste een onderdak hebben. Een door de omstandigheden afgedwongen huwelijk, niemand anders had haar met haar broertje erbij tot vrouw genomen. Haar echte liefde is Celek, de zoon van de veldwachter. Die is gevlucht, het geweld van zijn vader moe. De huwelijksdag was een formaliteit, de eerste nacht reeds een lichamelijke hel. Omdat haar maagdenvlies bijzonder taai bleek, haalde de veldwachter er een schaar bij. Geen liefdevol huishouden, maar de vrouw voegt zich omwille van Adil. Dan komt er bericht dat Celek is in Nederland is aangehouden en als illegaal vastzit. De veldwachter betaalt vloekend en tierend een grote som geld aan een Turk om hem bij terugkomst uit de gevangenis te houden. De vrouw drukt in wanhoop een kussen op het gezicht van Adil. Ondanks dat ik heb gezondigd, voel ik me niet schuldig. Nooit had ik als vrouw van zijn vader onder een dak kunnen wonen met Celek. En wat Adil betreft, die kon ik niet achterlaten noch meenemen op mijn vlucht. Ik had geen enkele andere keus gehad. Iets dat mensen die generaliseren zich eigenlijk zouden moeten realiseren. Wij hebben een zekere keuzevrijheid, al is die wat het noodlot betreft ook alleen maar schijn, maar zij die op de vlucht slaan, doen dat maar zelden zonder een dwingende reden, zonder een andere uitweg te zien. Biegel maakt - daar waar het past met een treffende rurale insteek - van illegalen en uitgeprocedeerden weer mensen van vlees en bloed.

In de nacht van 26 op 27 oktober 2005 brak er brand uit in het Detentie- en Uitzetcentrum Schiphol-Oost. Bij de brand kwamen 11 mensen om het leven. Zij zaten in het centrum omdat zij volgens de wetgever illegaal in Nederland verbleven en waren in afwachting van hun uitzetting. De Onderzoeksraad voor Veilgheid oordeelde later dat er geen of minder slachtoffers zouden zijn gevallen indien door de betrokken instanties meer aandacht aan de brandveiligheid zou zijn besteed. Claudia Biegel werd in 1957 geboren in Amsterdam en studeerde culturele antropologie. Zij werkte voor Vluchtelingenwerk Nederland onder andere als hoofdredacteur van het relatiemagazine Contouren. Als schrijfster debuteerde Claudia Biegel in 2011 met de roman Foute Sarah's en vorig jaar maakte ze indruk met de roman Rusteloze benen. Verbrande levens is een boek dat bestaat uit elf zogenaamde flitsromans. In korte mooi geschreven en soms ontroerende stukjes tekst zoekt Claudia Biegel naar het antwoord op de vraag wat mensen beweegt alles achter zich te laten en in een ander land een nieuw leven te beginnen. Intense soms hartverscheurende verhalen die laten zien dat een dergelijk besluit nooit lichtvaardig wordt genomen en waaraan legitieme redenen ten grondslag liggen. Het is allemaal begonnen met een telegram. Dat ik me moest melden op het hoofdbureau van de politie in Tbilisi. Een vergissing dacht ik. Naamsverwisseling of zo. Geen haar op mijn hoofd die erover dacht helemaal naar Tbilisi te gaan. De dag dat ik moest verschijnen, kwam en ging. Zie je wel, concludeerde ik, gewoon een foutje. Maar ik had het mis. Er kwam een tweede telegram waarin werd gedreigd met een boete wanneer ik weer niet zou opdagen. Dus ging ik erheen. Steden maken mij onrustig. Al dat verkeer en dat haastige ...Vanaf het station in Tbilisi ging ik rechtstreeks naar het politiebureau. Daar wachtte me een man in uniform met zulke glinsterende epauletten dat het pijn deed aan mijn ogen. Hij stelde een hoop vragen. Eerst over mijzelf, of ik wel was wie ik was, waar ik woonde ... Toen ineens zonder enige inleiding gooide hij eruit: 'Is Misja Nikei jouw zoon?' Happend naar adem, sloeg ik mijn ogen neer en zag dat mijn laarzen onder de modder zaten. De man, die consequent vermeed om mij aan te kijken, herhaalde zijn vraag. Ongeduldiger nu. Dat begreep ik best. Hij had natuurlijk niet de hele dag de tijd om te praten met een boerin als ik. Precies zo dacht ik over mijn koe. Dat ik niet teveel tijd aan haar wilde besteden. Met moeite kreeg ik het voor elkaar om mijn hoofd een zuinige knik te laten maken. Tot meer waren mijn nekspieren niet in staat. Ze voelden aan als een kabel die ieder moment uit elkaar kon knallen. Nederland wordt tien jaar na de fatale brand op Schiphol geconfronteerd met een enorme stroom vluchtelingen; mensen die op de vlucht zijn voor oorlog, geweld,vervolging, moord, onderdrukking en in Nederland een veilige plek en vrijheid hopen te vinden. Deze vluchtelingen hebben net als de hoofdpersonen in Verbrande levens een verhaal. Een verhaal dat verteld en gehoord moet worden. Zonder dat blijven ze voor velen anonieme gelukzoekers waar niemand op zit te wachten en een dergelijke houding zet de deur naar harteloosheid en zelfs xenofobie wagenwijd open. Daarom is het vertellen en het luisteren zo belangrijk. Verbrande levens is een indrukwekkende eerbetoon aan de slachtoffers van de Schipholbrand en tegelijkertijd een overtuigende oproep om vluchtelingen met een luisterend oor en een open hart tegemoet te treden. Dan krijgen deze mensen die in onze samenleving vaak onzichtbaar blijven een gezicht, worden ze mensen zoals jij en ik en ontstaat er begrip en wederzijds respect. Dat is de grote verdienste van dit boek en de reden waarom Claudia Biegel het heeft geschreven. Iedereen zou het moeten lezen.

n elf verhalen schets Claudia Biegel het verhaal van verschillende mensen met ieder hun eigen achtergrond. Verschillende landen, diverse levensstijlen. Allemaal slaan ze echter op de vlucht en komen terecht in Nederland. Vorige maand (oktober 2015) was het tien jaar geleden dat er bij een brand in een cellencomplex bij Schiphol-Oost elf mensen omkwamen. Elf mensen die in Nederland asiel hadden aangevraagd, maar die uitgeprocedeerd waren. Elf mensen, wachtend op uitzetting. Elf mensen met verschillende achtergronden, ieder met hun eigen redenen om naar Nederland te komen. Bovenal echter elf MENSEN. Met deze afschuwelijke gebeurtenis in je achterhoofd is de titel gemakkelijk te verklaren. En wat een prachtige cover is bij deze titel gemaakt! Claudia Biegel heeft met deze verhalenbundel een ode gebracht aan deze slachtoffers. 'Verbrande levens' bevat elf verhalen die spelen in of rond de landen van herkomst van de omgekomen vluchtelingen. Fictieve verhalen, maar desondanks levensecht. Een paar jaar geleden zocht ik vrijwilligerswerk en kwam ik terecht als taalmaatje bij asielzoekers. Als taalmaatje probeer je mensen te helpen bij hun inburgering, door veel te oefenen met praten, schrijven en lezen. Je probeert ze wegwijs te maken in Nederland, iets dat echt niet meevalt voor vreemdelingen die uit een totaal andere cultuur afkomstig zijn. Mooi werk, dankbaar werk, maar ook leerzaam werk voor mijzelf. Het werd mij des te meer duidelijk, dat vrijwel geen enkele asielzoeker voor zijn of haar plezier het thuisland verlaat. Er hebben zich soms taferelen afgespeeld die wij ons nauwelijks kunnen voorstellen. 'Verbrande levens' is razend actueel. Ligt de oorzaak van het schrijven in het verleden, namelijk die brand in 2005, momenteel heeft Nederland natuurlijk ook te maken met een grote stroom ontheemden, die in ons land veiligheid hopen te vinden. In dit boek gaat het over zulke mensen. In vlotte zinnen schetst Claudia Biegel elf situaties, waardoor het onmogelijk is om in het thuisland te blijven. Rauwe, harde verhalen. Schrijnend soms. Maar ook her en der onbegrijpelijk. Je zou dit boek bijna als verplichte kost moeten zien voor al die mensen die nog overtuigd zijn dat vluchtelingen gelukszoekers zijn die hopen hier gemakkelijk rijk te kunnen worden. Ik hoop van harte dat het lezen van deze verhalen dan iets meer begrip en warmte opwekt voor mensen die van huis en haard vertrokken of verdreven zijn, om welke reden dan ook. Conclusie: een uiterst actueel boek, met elf verschillende, maar allemaal harde en rauwe verhalen over mensen en hun omstandigheden.

Verbrande levens Claudia Biegel Algemene info: Auteur: Claudia Biegel Titel: Verbrande levens ISBN: 9789491875205 Uitgeverij: LetterRijn Genre: roman Pagina's: 104 Uitgave: hardcover a Over de auteur(s): Claudia Biegel (Amsterdam, 1957) studeerde culturele antropologie. Als journalist schreef ze onder andere voorTrouw en Plus Woman. Tegenwoordig werkt ze als hoofdredacteur bij een kennis- en adviescentrum en is ze columniste voor Catherine.nl. Ze woont met man en twee kinderen in Amsterdam. a Over het boek: In oktober 2015 is het precies tien jaar geleden dat elf vluchtelingen omkwamen bij een brand in het cellencomplex van Schiphol-Oost. Niet alleen de titel Verbrande levens verwijst naar deze dramatische gebeurtenis. Ook de compositie van de bundel refereert hieraan en bevat elf verhalen die zich ieder afspelen in of rondom de herkomstlanden van de elf slachtoffers. Verbrande levens gaat over de vraag waarom mensen op de vlucht slaan. Wat bezielt een mens om alles en iedereen achter te laten voor een duistere sprong in het onbekende? De verhalen in deze bundel laten zien dat vluchten geen onlogische beslissing is van abnormale mensen, maar een logische beslissing van normale mensen in abnormale omstandigheden. Vluchtelingen zijn mensen van vlees en bloed, die een bestaan proberen op te bouwen. Net als iedereen knopen ze relaties aan, krijgen ze kinderen, verliezen ze soms geliefden, hebben ze een baan of zoeken ze naar werk en maken ze doorlopend keuzes in hun leven. De verhalen lezen als korte flitsromans en trekken je een wereld in waar mensenrechten niet meer zijn dan zeepbellen in een overvolle wastobbe. Naast de verhalen staat er ook een korte beschrijving in het boek van de situatie medio 2015 van het vluchtelingenvraagstuk. a Mijn mening: In een periode waar iedereen dagelijks geconfronteerd wordt met de vluchtelingenstroom, komt dit boekje juist op tijd uit. Hierdoor geeft Claudia Biegel een aantal vluchtelingen buiten een naam ook een gezicht en een verhaal. Wat drijft iemand om alles en iedereen achter te laten en te vluchten? Het is niets dat je van de ene op de andere minuut beslist en waar al jaren leed over is gegaan. Daarom dat het wel degelijk nuttig is dat iemand, al is het maar weinig, er een woord aan spendeert. Dit heeft de auteur geprobeerd en is er ook in geslaagd om verder te kijken dan het woord vluchteling inhoudt. Met Verbrande levens heeft ze mij aan het denken gezet hoe makkelijk het voor Europeanen is om alle dagen naar je werk, naar school of naar vrienden, te gaan. De ene zorgeloos, de andere met zorgen over schulden of ziektes, maar geen van ons kan zich effectief inleven in hetgeen de mensen, die in 2005 de brand in het cellencomplex niet overleefden, hebben doorstaan. Ook niet van alle andere vluchtelingen die iedere dag zeeën trotseren om toch ook maar dat ene glimpje geluk te ervaren dat ze in hun thuisland niet konden vinden. Rating: 4/5

Elf personen, elf verhalen. Elf mensen die door verschillende omstandigheden bij elkaar komen in een voor hun vreemd land en zij zullen ook nooit de kans krijgen om dat vreemde land te leren kennen. Omgekomen bij een brand. Het gebeurt vaker dat er brand uitbreekt in een gevangenis maar bij detentie- en uitzetcentrum Schiphol-Oost verloren elf mensen hun leven. In afwachting van een uitzetting, meer niet... Elf mensen die voorafgaand aan hun bezoek aan Nederland een geschiedenis hebben in eigen land. Ze leven ieder op hun eigen manier en willen of moeten naar Nederland omdat dat het beloofde land is. De waarheid blijkt anders. Mooie verhalen, soms ontroerend en keihard. Vanuit de ik-vertelling beleef je in het kort het leven van die elf mensen voor de ramp in de gevangenis in Nederland. Het leven is niet mooi voor die mensen. Hun leven is vol ellende door de manier van leven. Een man die door zijn vader zijn beoogde opvolger is. Zijn vader is berenleider. Ze verdienen geld met optredens van een afgerichte beer. Zijn vader verwacht dat zijn zoon dat ook gaat doen. Hij wilt dat niet. Claudia Biegel is er na het boek Rusteloze benen weer in geslaagd om een boeiend boek te schrijven. De waarheid voorzien van een fictieve voorgeschiedenis is niet voor iedereen weggelegd maar Claudia is er met Verbrande levens met vlag en wimpel in geslaagd. Het is vooral knap dat er in een betrekkelijk kort verhaal karakter aan de personen is gegeven. Het grijpt je naar de strot ook al omdat er een kern van waarheid in zit.