Ooit was ere en woord voor de smart van de fietser met een lekke band: spijkertjeswee. Ooit werd fluks gelanceerd als het ultieme Nederlandse woord voor vliegtuig. En ooit gingen partnerruilende paren een avondje sleutelen. Maar de wereld verandert en daarmee ook de taal. Al deze woorden zijn nagenoeg verdwenen uit het Nederlands.

Ton den Boon (hoofdredacteur van de Grote Van Dale) en Julius ten Berge (taalpublicist en woordenboekmaker) verzamelden een groot aantal woorden, of betekenissen van woorden, die in de loop der tijden uit ons taalgebruik verdwenen zijn. Zij voegden er ruim twintig vermakelijke columns aan toe die ingaan op de achtergronden van deze 'taalverarming'.

Omdat ook spelling en stijl van omschrijven vaak veelzeggend veranderd zijn, zijn de oude woordenboeklemma's vrijwel letterlijk overgenomen. Dit maakt het Verdwijnwoordenboek tot een aangenaam gekruide duik in het heel vaak angstwekkend nabije verleden.