‘Andermaal een Ishiguro die nazindert.’ – **** Knack

‘Grote thema’s als liefde en sterven worden door de Japans-Engelse Ishiguro geheimzinnig-subtiel behandeld.’ – Trouw

‘Vergeten reus balanceert tussen een fantasyverhaal, een liefdesroman en een filosofische zoektocht. Ishiguro verbindt de genres vakkundig met elkaar, waardoor er qua sfeer een geheel uniek boek is ontstaan. Vergeten reus is een verrassend en meeslepend boek dat de lezer uitnodigt verder te mijmeren over thema’s als herinnering, liefde, wraak en oorlog.’ – Tzum

‘In veel opzichten is Vergeten reus de ultieme uitwerking van Ishiguro’s thematische obsessies. Ingenieus en bij vlagen fascinerend. (…) Ishiguro speelt vaardig met verwijzingen naar Beowolf, de Arthurlegende en de Griekse mythologie. En zijn proza is elegant en elegisch.’ – Het Parool

‘Ishiguro weet een gaandeweg steeds sterker contrast op te roepen tussen een schijnbaar harmonieuze alledaagse werkelijkheid en onder het oppervlak kolkende emoties. (…) [Hij] weigert tot het laatst deze spanning tot ontlading te brengen. Misschien is het juist daardoor dat deze bespiegeling over de macht van het verleden en ons onvermogen eraan te ontsnappen tot lang na lezing van de laatste bladzijde blijft naklinken.’ – **** Sir Edmund, Volkskrant

‘Al vanaf de eerste bladzijde trekken beeldende beschrijvingen je [een] magische wereld in en merk je dat je een meditatieve leeservaring te wachten staat. Deze roman biedt niet alleen het avontuurlijke en sprookjesachtige van een goed jeugdboek, maar ook de diepgang en symboliek van een psychologische, spirituele roman met het oeroude queestemotief. Bovenal is Kazuo Ishiguro een getalenteerd schrijver die in een verfijnde stijl een sfeer neerzet, subtiel met het perspectief van ruimte en tijd speelt en de spanning erin weet te houden. (…) Al eerder schreef deze gerenommeerde Japans-Engelse schrijver (…) over oude mensen en de kwetsbaarheid van herinneringen, maar nooit in zo’n mythisch decor.’ ***** – Hebban

‘Vergeten reus [is] meer dan een historische roman die speelt in het mythische Brittannië van de zesde of zevende eeuw, meer dan een Arthur-verhaal waaruit we leren dat je trollen niet moet opfokken, meer dan de tragische queeste van een ouder Brits echtpaar naar hun zoon. In hoogste instantie is het een meditatie over collectief vergeten, over herinneringen, trauma’s, liefde, dood.’ – Vrij Nederland