Vleugjes verleden stijgen op naar het heden. Toen ik het schriftje in handen kreeg was ik blij verrast. Het is een uniek documentje. De inhoud was voor mij een mooi puzzelstukje dat aansloot bij de therapie waar ik al enige tijd mee bezig was. Na een periode van depressie en opname in een kliniek voel ik mij zeer bevoorrecht om dit te mogen doen. De huidige ontwikkelingen in de wereldpolitiek maken me ook niet echt vrolijk. Toch probeer ik moed te putten uit de dappere houding van de voorgaande generatie. Ik hoop vóór mijn tachtigste verjaardag dit manuscript om te kunnen zetten in een waardig monumentje voor mijn lieve ouders: Jan-Theo Werners en Gerda de Bekker.