In de Nederlandse genreschilderkunst waren onderwerpen als feestende en vechtende boeren, bordelen en herbergen, brassende rijkeluiszoontjes en vrouwen met de broek aan zeer geliefd. In deze studie worden deze negatieve voorbeelden van gedrag in verband gebracht met het didactisch gebruik van exempla contraria: het tonen van slecht gedrag om daarmee aan te sporen tot goed gedrag.
De vermakelijke verkeerde-wereld-didactiek was niet zonder risico. Ze leidde in de schilderkunst gemakkelijk tot het misverstand dat het verkeerde navolging verdiende, zo luidde de kritiek die zich in de loop van de zeventiende eeuw steeds sterker liet horen. De beleringstechniek via de verkeerde wereld verdween in de tweede helft van de eeuw uit de schilderkunst. In de populaire grafiek daarentegen zijn er tot in de negentiende eeuw sporen van te vinden.
Voor deze studie zijn in tijd en aard uiteenlopende bronnen en literatuur bestudeerd, van laatmiddeleeuwse teksten tot negentiende-eeuwse archieven. Daardoor is een uitputtende waarderingsgeschiedenis geschreven van het fenomeen exempla contraria. Deze studie werpt daarbij nieuw licht op de genreschilderkunst die in recente tentoon-stellingen als sterk gericht op formele aspecten wordt afgedaan.
De kunsthistoricus Korine Hazelzet promoveerde op dit onderwerp in 2004 aan de Vrije Universiteit te Amsterdam.