Van 's ochtends tot 's avonds zie je ze rijden: de autootjes van het Wit-Gele Kruis van Antwerpen, meeglijdend in het verkeer op het ritme van de verpleegkundige zorgen voor hun patiënten. De verpleegkundigen komen maar zelden aan het woord en ook hun patiënten blijven meestal buiten beeld. Dit boek doet daar iets aan. In zestien verhalen worden we midden in even zoveel levens gekatapulteerd. Van Douwke, een enthousiast meisje dat gek is op Amika - de witte hengst in de gelijknamige televisieserie - en 'de professor', een gereserveerde weduwnaar met een zwak voor Duitse literatuur, tot Mia, een bescheiden vrouw die stiekem droomt van een kleinkind. Het zijn schetsen over lief en leed, over vallen en opstaan en samen drempels overwinnen: soms droevig, soms ontroerend, soms grappig, maar altijd uit het leven gegrepen en getuigend van professioneel inzicht en handelen en van onvoorwaardelijke solidariteit. Een liefdesverklaring aan een beroep.