Gedichten over de weg van de mens die met twijfel, vallen, opstaan zoekt naar evenwicht tussen valkuilen, vreugde, verdriet en geluksmomenten. Hoe kom je steeds weer uit bij waar het wezenlijk om gaat? In heldere taal geeft Tanja Harpe woorden aan gevoelens en ervaringen van pogingen waarin niets vanzelfsprekend is en toch: gaan met toewijding en vertrouwen. De gedichten variëren in vorm, lengte en ritme en zijn niet altijd autobiografisch, maar het is zichtbaar wat raakt en ontroert. In 1994 kreeg ze de publieksprijs van Poëzeist. Verschillende gedichten werden voorgedragen tijdens herdenkingen in Indonesië en Nederland. Uiteindelijk ontstond de kiem voor deze bundel in Middelburg waar zij woont.