Met leven van een psychiatrische patiënt kent een rijk scala aan gevoelens en gewaarwordingen. Zo ook dat van Mark Verhoogt, die lijdt aan een schizoaffectieve stoornis. In veertig korte verhalen, waarvan ongeveer de helft onder het pseudoniem Gabriël Baars eerder is verschenen als blog op de website van de Utrechtse ggz-instelling Albrecht, beschrijft Verhoogt de reacties die de wereld en de mensen om hem heen bij hem oproepen. Reacties van vrees en vervreemding, die echter helder en met inzicht en zelfkennis worden verwoord. Hier is het schrijven, dat zich over een reeks van jaren uitstrekt, verwerking en overleving, een vorm van therapie. Menig psychiatrisch patiënt zal veel herkenbaars tegenkomen, terwijl andere lezers inzicht kunnen krijgen in de geheel eigen voorstellings- en belevingswereld van mensen die lijden aan psychische stoornissen.

Een aangrijpend boek dat een leven beschrijft met hoogtes en laagtes, met psychosen en dat vanuit een authentieke beleving. De auteur beschrijft zijn eigen ziektegeschiedenis en neemt je mee in de constante beweging tussen zijn individuele beleving en de realiteit. Bijna voel je als lezer de uitputting mee die dergelijke beweging in het denken vergt. Je wordt meegezogen op de golven van zijn gedachtegang, zo dat je, zoals de auteur het beschrijft, je bijna mee gaat verlangen naar het einde van de dag. De ongeordende gedachten vertalen zich ook in de rangschikking van zijn teksten in tijd. Er worden constant sprongen gemaakt op de tijdslijn van ver terug naar meer recent. Het is een pakkend boek, dat je wat dichter brengt bij het verdriet en lijden dat mensen met deze psychische kwetsbaarheid meemaken. Op één of andere manier word je als lezer deelgenoot van het lijden van deze man dat zich vertaalt in zijn betrekkingswanen, in zijn wanhoop en paniek, in zijn onrust. Tezelfdertijd is er ook een proces aan de gang dat, dank zij professionele hulp, dank zij het kleine geluk en dank zij de eigen kracht en het inzicht, om hier stilletjes uit recht te krabbelen. Alleen al door het beschrijven van zijn ervaringen verwerft hij inzicht en kracht. Hij maakt ons deelgenoot van zijn psychische kwetsbaarheid, een kwetsbaarheid die een specifiekere naam heeft: een langdurige psychose vanuit zijn schizoaffectieve en bipolaire stoornis. De auteur heeft met zijn boek enerzijds de dichtheid bij het "gewone" leven van anderen getoond en anderzijds de onbereikbaarheid, het niet begrepen worden, het alleen-zijn in zijn beleving, zijn lijden. Maar in het ganse boek , doorheen het verdriet en de onmacht, blijven kenmerken van hoop en kracht zichtbaar en ook dit vertaalt zich in een langzame weg naar herstel toe.