Frans Melein werd geboren op 31 december 1934 in Utrecht als zoon van een meubelmaker. Hij maakte de Tweede Wereldoorlog als kind mee en was in 1944 zo goed als dood. ‘Ik liep op blote voeten in de sneeuw en kreeg van de de poelier wat botjes van meeuwen met wat zout. Daar konden we thuis soep van maken. Ik heb toen bij mezelf gedacht: als ik dit overleef, schrijf ik een boek over mijn ervaringen’.Uit liefde voor Drenthe schreef hij dit boek, want in die provincie werd hij liefdevol opgevangen toen hij eind 1944 op kindertransport ging naar Noord-Nederland. De jonge Frans Melein kwam terecht in een pastorie in Smilde en ging van daaruit naar pleegouders.Na de oorlog heeft Frans Melein geprobeerd zijn verdriet van zich af te schrijven, maar nooit kreeg hij de kans wat van zijn werk te publiceren. Dit hoek is geromantiseerd, maar de anecdotes berusten allemaal op waarheid. De namen van betrokken personen zijn wel veranderd. Melein kwam tot dit hoek na talloze gesprekken met mensen die de oorlog ook hebben meegemaakt. De schrijver is getrouwd en heeft twee kinderen. Jarenlang werkte hij als brugwachter voor provinciale waterstaat Drenthe in Bovensmilde.Eerder uitgegeven in 1995.