Onlangs ontvingen we Violet - Heldin van de duisternis ter recensie van Xander Uitgevers. Ik was erg blij dat ik dit boek mocht lezen - sterker nog ik had het binnen twee dagen uit! De laatste tijd is dat vrij bijzonder, want extreem veel leestijd heb ik niet. Violet just hooked me! Ik kon niet stoppen. Het verhaal in het geheel is gewoon eens een keer wat anders dan de standaard vampierverhalen van de afgelopen acht jaar. Daar waarin Mister Vampier zwelgt van zelfmedelijden en zelfmoord neigingen heeft omdat hij niet bij zijn te menselijke zielsverwant kan zijn. Nee, daar heb ik het wel echt mee gehad! Violet heeft zelf ook degelijk haar flaws wat haar voor mij al een stuk menselijker en begrijpelijker maakt. Ik houd niet van perfecte personages en Violet is - gelukkig - een goed voorbeeld van een personage wat niet perfect is. Laat ik daarbij vooral niet over Kaspar beginnen - meneer de Vampierprins die echt heel erg vol is van zichzelf en geniet van zijn ondode en onsterfelijke bestaan. Hij is zich heel bewust wat voor 'n aantrekkingskracht hij bezit en maakt daar dan ook veelvuldig gebruik van. Hij staat nog net niet in een glimmende onderbroek rond te dansen als de gasten van LMFAO in I'm sexy and I know it. Dus tot zover - daar houd ik wel van! De twee hoofdpersonages zijn verre van cliche. Een leuke verwijzing van de schrijfster is in het begin van het boek dan ook - in de trant van - pfoe... Al die cliches die over vampiers bestaan. Zijn al die liefdesverhalen zo? Dat vond ik wel tof. Wel vond ik dat er hier en daar teveel werd beschreven waardoor het soms in kracht afnam. Verder kwam ik ook aardig wat zinnen tegen die ik echt drie keer moest lezen omdat ieder zelfstandig naamwoord wel drie bijvoeglijke naamwoorden had. Less is more, naar mijn mening. Ik heb het origineel in het Engels niet gelezen, maar soms had ik het gevoel dat het af en toe wat te letterlijk vertaald was waardoor dit fantastische verhaal niet altijd even goed uit de verf kwam. Maar nu ben ik waarschijnlijk een beetje aan het muggenziften - hoe dan ook, dit verhaal heeft me echt meegesleurd op het pad van vampiers die niet bang zijn voor een beetje mensenbloed! Het had naar mijn idee die rauwheid die ik in Game of Thrones zo tof vindt - het maakt het echte "monster" wakker; zoals het bedoeld is. Die tegenstelling met de aantrekkingskracht maakt dit verhaal juist zo'n must-read. Het is geen zwart-wit schaakspel, meer een grijze massa. Oh, en mensen die over passie willen lezen, count Violet in! Op dat vlak - en veel andere vlakken - blaast het de hedendaagse vampierboeken van z'n kruk, zonder daadwerkelijk teveel van het goede prijs te geven. Ja, op een paar puntjes na vond ik Violet echt te gek en kan 'm iedereen aanraden! En een dikke chapeau voor schrijfster Abigaill Gibbs, die dit al op 18-jarige leeftijd heeft bereikt. Je bent een voorbeeld!