Debby van den Bergh is schrijfster, dichter en auteur. Ze heeft al verschillende dichtbundels uitgebracht en de volledige opbrengst van haar kindergedichtenbundel 'Gediggies' is Stichting Kika is gegaan. Haar eerste boek voor volwassenen is de gedeeltelijk autobiografische roman Vlucht naar Curaçao. De roman is ontstaan uit eerder geschreven verhalen en dagboekfragmenten maar kreeg in de loop van de jaren steeds meer de vorm die Debby voor ogen had. Het verhaal ontroert, het is humoristisch, soms rauw en bij vlagen persoonlijk, maar in elk geval voor velen herkenbaar in de emotionele worsteling van een scheiding en het richting geven aan een nieuw ingeslagen levensweg.Vlucht naar Curaçao is deze maand uitgekomen en vandaag vertel ik je wat ik van deze roman vond. De deels autobiografische roman Vlucht naar Curaçao vertelt het ontroerende en meeslepende verhaal over een vrouw die op verschillende vlakken afscheid neemt, de emotionele worsteling die daarop volgt en het richting geven aan een nieuwe levensweg. Dicht onder de oppervlakte ligt de hunkering naar liefde, geborgenheid en aandacht. In de beschrijving daarvan schuwt de schrijfster de zelfspot niet; integendeel, ze neemt zichzelf regelmatig genadeloos op de hak en dat levert buitengewoon hilarische scènes op. De hoofdstukken laten zich lezen als aparte verhalen en zijn in een vlotte stijl geschreven. De teksten zijn rauw, humoristisch, persoonlijk en in een enkel geval tot tranen roerend. Dat laatste overigens zonder in gezwijmel of melodrama te vervallen. Wat dat betreft is deze roman als de schrijfster zelf: direct, oprecht, ongekunsteld, vrolijk en bovenal puur en eerlijk. Vlucht naar Curacao bevat korte hoofdstukken, met gebeurtenissen uit het leven van de auteur. Het boek leest eigenlijk als een soort dagboek. Logisch ook, want in het boek wordt veel naar de dagboeken van Debby gerefereerd. Het boek bevat veel droge humor, maar vertelt ook de hunkering naar liefde en acceptatie en het verdriet dat Debby heeft gehad na haar scheiding. Keer op keer moest ik hardop lachen om de grappige situaties waar Debby zich in bevond. Ondanks de zelfspot, voert eenzaamheid de boventoon van het verhaal. De hoofdpersoon heeft lieve vrienden om zich heen, maar met haar ouders heeft ze een slechte band en ze mist haar zoontje enorm nu ze samen met haar ex-man co-ouderschap doet. Ik heb enorm genoten van Vlucht naar Curaçao, ik hou namelijk heel erg van dagboek-achtige non-fictie boeken. Het enige puntje van kritiek dat ik zou kunnen bedenken, is dat ik heel af en toe een beetje in de war was wat betreft sommige gebeurtenissen zich plaatsvonden. Soms was het mij niet helemaal duidelijk of er een situatie uit het verleden of het heden plaatsvond. De dagboekfragmenten spelen zich namelijk op verschillende tijdstippen plaats, er wordt bijvoorbeeld gesproken over een oude liefde op Curaçao en een nieuwe liefde in haar huidige leven. Op beide momenten van Debby smoorverliefd, dus soms kon ik een gebeurtenis niet helemaal in een tijdsperiode plaatsen. Erg leuk en bijzonder is dat het boek een aantal prachtige gedichten bevat en aan het eind van het boek staat een afbeelding met een QR-code, waarmee een Spotify afspeellijst kan worden met alle nummers waarnaar wordt gerefereerd in het verhaal. De lezer wordt in dit boek als het ware door Debby meegenomen op haar ontdekkingsreis naar geluk. Benieuwd of ze het geluk heeft gevonden? Daar zul je Vlucht naar Curaçao toch echt zelf voor moeten lezen. Graag wil ik LetterRijn bedanken voor het opsturen van een recensie-exemplaar.

Debby van den Bergh publiceerde deze maand haar debuutroman Vlucht naar Curaçao. Het is een deels autobiografisch boek dat ontstaan is uit eerder geschreven verhalen en dagboekfragmenten. Eerder werk van Debby van den Bergh is gepubliceerd in gedichtenbundels en columns van haar hand zijn terug te vinden op de opiniepagina van Joop.nl. Een veelzijdig auteur waardoor mijn nieuwsgierigheid naar het boek gewekt was. De hoofdpersoon in het boek heeft haar leven na het overlijden van een goede vriendin drastisch omgegooid. Ze heeft haar man verlaten en gaat op zoek naar haarzelf. Dat ze hierbij een nieuwe levensweg in moet slaan in niet te vermijden. De veranderingen blijken haar niet alleen maar het geluk te geven dat ze had verwacht. Zo ziet ze haar zoon minder en mist ze geborgenheid van haar vertrouwde leven. Een confrontatie met haar persoonlijke ik kan ze dan ook niet uit de weg gaan. Ik wil gestreeld worden zonder aanraking. Ik wil gekoesterd worden enkel door blikken. Ik wil herkend worden zonder dat ik hoef te zeggen wie ik ben. Ik wil thuiskomen. Tijdens deze worsteling heeft ze veel aan haar vrienden. Samen met hen kan ze lachen, gieren en brullen maar de eenzaamheid slaat toe wanneer ze 's avonds alleen in haar bed ligt. Dan komt haar ware ik, het kleine meisje, naar boven. Ze wordt opnieuw verliefd, maar kan ze liefde geven wanneer ze zichzelf niet lief heeft? Ik ben slechts jaloers op de vrouw die ik niet ben. Ik verafschuw mijn slechte eigenschappen. Het lukt me maar niet om ze te erkennen, om ze me eigen te maken. Door me te verzetten, zal ik nooit in het reine komen met mijn gevoelens. Wil ik perfect zijn? Nee, ik wil alleen diegene zijn, waarvan ik denk dat ik moet zijn. De zoektocht naar haar ware ik is een ontdekkingsreis. De benodigdheden zijn onder andere humor, zelfspot, zelfinzicht en een immense hoeveelheid witte wijn. Een rood wijntje ter afwisseling. Af en toe komt de hoofdpersoon over als een ware alcoholist en dan vind ik haar melancholieke gedachtegang niet zo wonderlijk. Het boek bestaat uit verschillende flashbacks waarvan de overgang soms abrupt en onduidelijk is. De ene flashback speelt zich af in Curaçao, het andere geeft een dagboekfragment weer en het andere moment heeft ze het over haar nieuwe liefde. Dit werkt soms eerder verwarrend dan dat het duidelijker wordt. In de vrouw met grote dosis zelfspot en grote mond bevindt zich een klein meisje dat op zoek is naar hunkering, geborgenheid en een plek om thuis te komen en waar ze zichzelf ook écht kan zijn. Het kleine onzekere meisje wil geliefd zijn, maar om dat te kunnen moet ze zichzelf eerst accepteren. Ondanks de verwarrende flashbacks is de debuutroman van Debby van den Bergh een fijn boek om te lezen. Geregeld zat ik met een verbazing en een grijns te lezen om één van de passages waarbij niets aan de verbeelding werd overgelaten. Het verhaal zet je zelf ook aan het denken. In hoeverre doe je je anders voor dan dat je echt bent? En waarom? Ik zou daar best nog eens over na willen denken, met een wit wijntje op het strand van Curaçao graag!

De deels autobiografische roman Vlucht naar Curaçao vertelt het ontroerende en meeslepende verhaal over een vrouw die op verschillende vlakken afscheid neemt, de emotionele worsteling die daarop volgt en het richting geven aan een nieuwe levensweg. Dicht onder de oppervlakte ligt de hunkering naar liefde, geborgenheid en aandacht. In de beschrijving daarvan schuwt de schrijfster de zelfspot niet; integendeel, ze neemt zichzelf regelmatig genadeloos op de hak en dat levert buitengewoon hilarische scènes op. De hoofdstukken laten zich lezen als aparte verhalen en zijn in een vlotte stijl geschreven. De teksten zijn rauw, humoristisch, persoonlijk en in een enkel geval tot tranen roerend. Dat laatste overigens zonder in gezwijmel of melodrama te vervallen. Wat dat betreft is deze roman als de schrijfster zelf: direct, oprecht, ongekunsteld, vrolijk en bovenal puur en eerlijk. Mijn mening Ondanks dat het verhaal over iemand anders gaat, is het toch een deel biografisch. 'Vlucht naar Curacao' leest alsof je een dagboek van een vriendin aan het lezen bent, waardoor het soms voelt alsof je een indringer bent. De schrijfstijl zorgt er dan met name voor dat je niet echt een verhaal aan het lezen bent en ik ben er nog niet helemaal uit wat ik daarvan moet vinden. Begrijp me niet verkeerd, het verhaal van de 'onbekende ik' die het verhaal schrijft is zeker boeiend, maar doordat er ogenschijnlijk geen duidelijke chronologie in 'Vlucht naar Curacao' zit, voelt het soms wat aan alsof er van de hak op de tak wordt gesprongen. Er zit voor mij ook niet echt een einde aan, waardoor je het boek dichtslaat met een onbevredigd gevoel. Desondanks las het boek werkelijk heerlijk weg en had ik het binnen een dag uit. Het heerlijke weer zorgde ervoor dat ik me tijdens het lezen van sommige stukken echt op Curacao waande. Wat het boek echt siert is het ontwerp. De voorkant is prachtig, het boek komt als een hardcover met leeslint en er hoort een Spotify playlist bij het boek. Wil je die luisteren? Klik dan hier. 'Vlucht naar Curacao' is een verhaal over jezelf leren kennen en met jezelf door moeilijke gebeurtenissen heen gaan. Ook al heb je vrienden dichtbij je staan die je mee willen helpen, moet je het toch alleen doen en dat beschrijft Debbie heel goed. Eindoordeel 'Vlucht naar Curacao' is een boek dat zeker steun zal verlenen als je in een soortgelijke situatie zit als de ik-persoon. Het voelt alsof je luistert naar een vriendin en dat schept een band. Maar door de schrijfwijze voelt het wat onbevredigend en mis je een afsluiting. 7/10

Na de dood van haar beste vriendin Jacqueline dendert het leven in sneltreinvaart over de naamloze hoofdpersoon in dit boek heen. Ze is zoekende, zoals ze het zelf omschrijft. Is het tijd om haar leven een nieuwe richting te geven? Maar welke kant moet ze dan op? Welke route moet ze volgen? Ze weet het niet. Haar vrienden Mark en Ellis horen haar geweeklaag geduldig aan. Zij zijn ook zoekende. Alle drie zoeken ze naar het ultieme doel in het leven en beseffen niet dat ze daarmee eigenlijk aan het leven zelf voorbijgaan. Eens was de hoofdpersoon gelukkig met de vader van haar zoon Robin. Samen vormden ze een gezin. Nu moet ze het ouderschap delen. Een co-ouderschap. Als Robin bij zijn vader is, doet het gemis zeer. De dagen zonder Robin duren eindeloos en voelen uitzichtloos. Is haar zoon wel gelukkig? Zal hij haar later het hele gedoe rondom het co-ouderschap verwijten? Zal hij haar het kwalijk nemen dat hij steeds moet verkassen? Het leven zit vol verplichten die moeilijk met elkaar te combineren zijn. Als gevolg daarvan kampt de hoofdpersoon met een chronisch schuldgevoel. Ze heeft een drukke baan, een kind, vrienden maar ook een ernstig zieke vader. Hij heeft darmkanker. Het lukt haar niet om hem dagelijks te bezoeken en alweer heeft ze het gevoel dat ze faalt. Faalt als dochter. Haar jeugd was geen pretje. De ruzies tussen haar ouders liepen torenhoog op. Vader sloeg moeder waarop moeder naar de alcohol greep. Zelfs houdt ze ook wel van een drankje. Wijn vormt een dagelijks bron van genot. Wijn en sigaretten. Wel jammer dat haar voorliefdes haar gezicht steeds meer tekenen. Is ze bereid een stapje terug te doen? Wat wil ze eigenlijk? Wil ze een serieuze relatie of liever regelmatig een onenightstand? Het uitgaansleven biedt de nodig afleiding. Ze weet best dat ze er goed uitziet en ze flirt er graag op los. Maar is het genoeg? Wil ze niet liever een man die zielsveel van haar houdt? Een sprookjesprins? Haar besluiteloosheid doet Mark en Ellis meer dan eens diep zuchten. Vlucht naar Curaçao is deels autobiografisch. Schrijfster Debby van den Bergh schrijft zelfverzekerd en eerlijk. Zo eerlijk zelfs dat ik me soms aan haar ergerde. Dat maakt niet uit want dat doet ze in het boek zelf ook. Ze weet best dat ze klaagt en zeurt. Ze weet ook wel dat het allemaal veel erger kan maar ze bevindt zich op een punt in haar leven dat ze door haar eigen gevoelens opgeslokt wordt. Ze vergeet zelfs belangstelling voor haar vrienden te tonen. Ze heeft genoeg aan haar eigen beslommeringen. Haar tunnelvisie. De schrijfster hanteert verschillende schrijfstijlen. Ze wisselt bloemrijke taal af met dramatisch zelfbeklag (zo vatte ik het op tenminste) om vervolgens recht voor zijn raap een blunder uit de doeken te doen. Alsof ze nog een beetje zoekende is naar een eigen stijl. De rechttoe-rechtaan stijl is me het meest bevallen. Er staan grappige anekdotes in het boek en seksscènes die weinig aan de verbeelding overlaten. Dat laatste hoeft van mij dan weer niet per se maar wie dat wel waardeert zal in zijn of haar nopjes zijn. De ruimtes tussen de hoofdstukken in zijn met gedichten opgesierd. Het mooi vormgegeven boek Vlucht naar Curaçao is een persoonlijk document. Een dagboek haast. Sommige dingen zijn herkenbaar, de rest zal vooral voor de schrijfster heel waardevol zijn. Het is een persoonlijke ontdekkingsreis die wordt afgewisseld met taferelen die aan de televisieseries Sex and the City en Gooise Vrouwen doen denken. Het lukt de hoofdpersoon om een aantal gebeurtenissen een plekje te geven. Andere zaken zullen blijven spelen want haar zoektocht is niets minder dan het leven zelf. Een zoektocht die hopelijk nog heel lang mag blijven duren.

Het naamloze ik-personage uit deze roman gaat door een heftige tijd, waarin ze voornamelijk bezig is om zichzelf beter te leren kennen. Haar vader is ernstig ziek, ze deelt de voogdij over haar zoon met haar ex en ondertussen probeert ze nieuwe stappen te zetten op liefdesgebied. De overpeinzingen van het hoofdpersonage staan centraal in deze deels autobiografische roman, die is ontstaan uit eerder geschreven verhalen en dagboekfragmenten. Volgens de schrijfster zijn de hoofdstukken ook als losse, kleine verhalen te lezen. Je kunt de hoofdstukken inderdaad als een soort columns beschouwen, die samen een roman vormen. Het verhaal heeft een rauwe, eerlijke stijl, is herkenbaar en bij vlagen komisch. Dit is de debuutroman van de auteur, die afkomstig is uit Rijswijk.