Racisme en voetbal. Het schijnt niet uit te roeien en toch biedt voetbal net een podium om het te bestrijden. Het racisme in het voetbal bestaat al meer dan honderd jaar. Rond 1920 weigerden andere Zuid-Amerikaanse landen om tegen Uruguay te voetballen. Precies omdat de ‘Celestes’ als enige land met ‘zwarte spelers’ aantrad. José Leandro Andrade trok zich niets aan van de vooroordelen en groeide in de jaren twintig uit tot de eerste vedette van het wereldvoetbal: olympisch kampioen in Parijs 1924 en Amsterdam 1928 en wereldkampioen in Montevideo in 1930. Na de Tweede Wereldoorlog veroverden de Brazilianen Didi, Garrincha en Pelé de harten van de voetballiefhebber. In de jaren zestig werd Eusebio één van de beste spelers van Europa en in de jaren tachtig droeg Ruud Gullit zijn Gouden Bal op aan Nelson Mandela. De Fransen Marcel Desailly, Lilian Thuram en Thierry Henry leverden een belangrijke bijdrage aan de wereld- en Europese titel van Les Bleus in 1998 en 2000. George Weah en Didier Drogba lieten ‘de geweren van de burgeroorlog’ zwijgen in hun respectievelijke landen Liberia en Ivoorkust. En in België werd de huidige sterke lichting Rode Duivels het voorbije decennium geleid door topspelers als Vincent Kompany en Romelu Lukaku. Die laatste zette de strijd tegen het racisme bij de Rode Duivels op de agenda. De voorbije honderd jaar manifesteerden zogenaamde ‘zwarte spelers’ zich op twee manieren: als de beste balkunstenaars en als het ‘geweten’ van het wereldvoetbal.Voetbalhistoricus Raf Willems portretteert in dit boek de dertig invloedrijkste voetballers en toont hoe zij op hun manier de vooroordelen bestreden en zelfs wegnamen.