In Voorbij willen en weten gaat Maurice Knegtel, Sensei, priester in de Soto zen traditie en geschoold in de filosofie, op zoek naar de betekenis van eigentijdse spiritualiteit en naar manieren om deze te integreren in het dagelijks leven. 'Als ik aan een moderne spirituele gemeenschap denk, komt het volgende beeld voor ogen: Een gemeenschap zonder speciale plaats, zonder specifieke praktijken en rituelen. Dat wil zeggen, een gemeenschap die overal haar plaats kan hebben, waarin het alledaagse leven de praktijk is en de alledaagse handeling de liturgie. Ik zie een gemeenschap waarvan de leden elkaar niet zullen herkennen aan uiterlijke kenmerken. De leden delen niet de band van de gemeenschap, maar ze delen hun naaktheid, hun breekbaarheid, hun onnozelheid, hun eenzaamheid, hun bandeloosheid. Ze delen het pijnlijke besef van de grens van hun vermogen. Een moderne spirituele gemeenschap is gebaseerd op het verlies van het zelf, de breuk in de gesloten orde van willen en weten. Maar de leden van deze gemeenschap delen ook het bewustzijn van het meer dan de mens. ...'