De schrijver, Paul Slot (59) wordt geconfronteerd met het naderende sterven van één van zijn beste vrienden. Hij besluit zijn vriend een brief te schrijven. Deze indringende en tedere brief schrijft Paul Slot aan zijn vriend, in de wetenschap dat de tijd eindig is. Vanuit de stilte en grootsheid van Patagonië ontvouwt zich een verhaal over leven en afscheid, over vriendschap die decennia overspant, over geloof dat schuurt en troost, en over de vraag wat het betekent om je verhaal werkelijk te leven, wetende dat er altijd open einden zullen zijn. Dit boekje is geen troostboek en geen afscheid in klassieke zin. Het is een eerlijke zoektocht, een open gesprek op papier, waarin herinneringen, twijfels, liefde en dankbaarheid naast elkaar bestaan. Een tekst voor wie geconfronteerd wordt met eindigheid – die van zichzelf of van een ander – en voor wie gelooft dat woorden, zelfs aan het einde, nog betekenis dragen.