Van Henry Habibe, die tot dusver zijn poëzie in het Papiaments publiceerde, verscheen, met een lovend voorwoord van Frank Martinus Arion, Vulkanisch samenzijn, zijn eerste direct in het Nederlands geschreven bundel. Al is het qua omvang een bescheiden werkje (één cyclus van zeventien gedichten), uit thematiek en tekstbehandeling spreekt de ambitie op een unieke wijze vorm te willen geven aan een doorleefde ervaring, in dit geval de verwerking van een verbroken liefdesrelatie. De intensiteit waarmee dat gebeurt is on-Nederlands en kan gemakkelijk worden afgedaan als pathetisch, ook al door het kosmische kader waarbinnen de gedichten geplaatst worden. De eerste regels van de bundel luiden ‘Het tuimelen langs de melkweg / kwam tot stilstand’ en dat zet een proces in werking waarin de ik-figuur de geliefde tot godinnenproporties opblaast en zichzelf geen grote emotie ontzegt: ‘hartstocht, hemelse smart, / mijn dromen sierlijk doorklievend, / zó ben je…’ De geliefde is alles tegelijk: witte roos, regenboog, een golvende zee, maan en sterren, maar ook vlinder en gazel - natuur en bovennatuur ineen, en de ik geeft er zich aan over, wil zich er totaal in verliezen. Het zou geen moeite kosten deze poëzie te ridiculiseren, maar de gezwollenheid van de taal bezit een warmbloedige oprechtheid die je toch voor Habibe gewonnen geeft.