Een emotioneel, intiem en soms confronterend relaas van een vader over zijn twee gehandicapte zoons. Tot nu toe heb ik nooit over mijn twee zoons gesproken. Waarom niet? Was het uit schaamte? Uit angst voor medelijden? Waarschijnlijk iets van allebei. Nu de tijd dringt, nu het einde van de wereld nabij is, heb ik besloten voor hen een boek te schrijven. Opdat we hen niet vergeten en er niet alleen maar een foto van hen overblijft op een invaliditeitskaart. Misschien om mijn schuldgevoelens te verwoorden. Ik was niet zo'n goede vader. Vaak kon ik hen niet verdragen. Je moest engelengeduld hebben met hen, en ik ben geen engel. Waar gaan we heen, papa? laat zien dat een wereld die louter uit perfectie zou bestaan niet leefbaar is. Dat deze wereld iedereen, dus ook de gehandicapte mens, nodig heeft.