In ‘Waar ik nu ben’ van Jhumpa Lahiri loopt een niet bij naam genoemde vrouw door een niet bij naam genoemde Italiaanse stad terwijl ze haar zelfgekozen eenzaamheid overpeinst. Ze voert haar dagelijkse bezigheden uit, en ondertussen observeert ze haar omgeving met behendigheid en elegantie. Ze ontmoet oude bekenden, spreekt haar vaste barista, en treft een ex-minnaar. Af en toe komt ze een vriend tegen op straat, de man van haar vriendin, en dan denkt ze bitterzoet, maar berustend, aan wat had kunnen zijn.Het werk van Jhumpa Lahiri werd onder andere bekroond met de Pulitzerprijs.
‘Waar ik nu ben is tegelijk een troostend en een ontnuchterend boek, dat ook niet-vrijgezellen uitdaagt de leegheid eens anders te ervaren.’ **** – Irene Start, Elsevier Weekblad
‘Elegant, menselijk, beschaafd, genot om te lezen.’ **** – Koen Eykhout, De Limburger
‘De lezer wordt meegezogen (…) [Lahiri] laat de lezer zo in gefrustreerde verwondering achter.’ ****- Dieuwertje Mertens, Dagblad van het Noorden
‘De kracht van Lahiri’s proza zit ‘m in de haarscherpe waarneming van de vrouw (…). Elk prozafragment wordt een bescheiden gedenksteen (…). Onvoorspelbare zinnen en observaties maken van Waar ik nu ben spannende lectuur, niet omdat er een plot is, maar omdat het oog en het oor van de vrouw immer op scherp staan én verbonden blijven met innerlijke onrust gebaseerd op de behoefte niet afhankelijk te zijn.’ – Graa Boomsma, De Groene Amsterdammer
‘[E]en schitterend, beklemmend maar ook ontroerend inkijkje in een onafhankelijke geest.’ – JR, Trouw Letter & Geest
‘De taal in Waar ik nu ben is poëtisch (…). Al weten we niet wie deze vrouw is, zo heeft Lahiri toch tot haar kern weten door te dringen.’ **** – Rosan Hollak, NRC Next
