Waar wil je liggen
Spitsuur, tropenjaren, woestijntijd – Vera Schutter zit ermiddenin. Niet als moeder van kleine kinderen maar van een volwassen zoon die noodgedwongen bij haar intrekt terwijl haar zusje stervende is. Er is veel te verhapstukken: haar zusje van wie ze geen afscheid heeft kunnen nemen, het opgerakelde oorlogsverleden van hun beider moeder. De ontreddering van de zoon, de plotseling krakkemikkige echtgenoot. De poging orde te scheppen in de spectaculair chaotische flat van haar schoonmoeder.
Steeds vaker fantaseerde Vera over ontsnappen. Ontsnappen, zou Brigitte gevraagd hebben, blij dat zij ook eens iets smeuïgs op te biechten had, bedoel je ontsnappen met een ander? Ik zou niet weten met wie, zusje.
Maar op zekere dag gaat ze wel degelijk op reis.
‘Geduldig verkent Van der Meer samen met haar hoofdpersoon wat er na een verlies in woorden te vangen valt, en wat ook niet. (…) ontroerend en overtuigend ’
‘Grootse roman.’
‘Elke zin is raak, zonder dat het te gepolijst aandoet.’
‘Van der Meer's verhalen zijn altijd warm menselijk, vol begrip en mededogen en aandacht voor de kleine dingen. ’
‘Ontroerend en overtuigend’
‘Mooie roman met z’n sterke personages in wie je je goed kunt inleven.’
‘Haar prachtroman Waar wil je liggen? vraagt om een bekroning, èn om de uitgave van haar verzamelde verhalen.’
‘Van der Meer weet het allemaal geloofwaardig en invoelbaar te maken zonder dat het loodzwaar wordt.’
‘Hoe overtuigend ze ‘gewone’ levens invoelbaar kan maken, bewijst Van der Meer in haar nieuwste roman.’
‘Een prachtig boek over een oudere vrouw die twijfelt aan haar geëmancipeerd zijn en intussen nogal wat bordjes hoog moet houden.’
‘Een levensecht verhaal over liefde, zorg en jezelf terugvinden.’
‘Vonne van der Meer schreef een roman met mooie, gerijpte inzichten.’
‘Vonne van der Meer wordt geroemd om de scherpe observaties van menselijke gevolenens en haar subtiele taalgebruik, en dat is volkomen terecht.’
