'Ik begin een hond te tekenen. Probeer het ook eens, als u nog nooit hebtgetekend, uw best doen op een hond. Het duurt twaalf tot vijftien minuten.En als het af is denkt u: waar ken ik die hond van? U hebt namelijkonbewust alle honden nagetekend die u als kind in uw kinderboeken benttegengekomen. Het resultaat is een goulash van al die honden.Toptennissers lijken nooit op elkaar, wist ik. Ieder heeft zijn eigen stijl. Dustoptekenaars ook.
Nog vier dagen.
IJsberend door mijn kamer zie ik plotseling onze keuken in Praag volstoom. Mijn moeder staat achter het fornuis knedlíky te koken in een enormepan met water. Buiten is het min twintig graden. De ramen zijn beslagen.Ik klim op een stoeltje. Zo te zien ben ik een jaar of twee.Met een wijsvinger begin ik op het raam te tekenen. Een rondje, eenstreepje voor de neus, twee puntjes als ogen en een halve maan als mond.Ik ben een vrolijk kind en wil dat het poppetje lacht. Maar hoe ik ook mijnbest doe, nog voor ik met het lichaam van het mannetje klaar ben, looptzijn gezicht uit. Het poppetje is niet langer vrolijk, het huilt. Ik probeer hetopnieuw en opnieuw, net zo lang tot ik zo snel teken dat ik het poppetje tenminste één seconde zie lachen.
Achtentwintig jaar later besef ik ineens: ik kan dus wél tekenen en ik hebeen eigen stijl. Want als je heel snel tekent, kan je niemand nadoen.'