In de geschiedenis van de Bijlmermeer weerspiegelen zich meer dan elders de grote ontwikkelingen van Nederland in de tweede helft van de 20e eeuw. De woningnood, de toestroom van migranten, de liberalisering van de economie en het afbouwen van de verzorgingsstaat: de Bijlmermeer is erdoor getekend. Tegelijkertijd bevat de kleine geschiedenis van de bewoners van de Bijlmer prachtige verhalen zoals over het winkelende ezeltje van boer Floor en de zandbak waarin plotseling een boom groeide. En verhalen over de bewoners die zich verzetten tegen overheidsmaatregelen waar ze het niet mee eens waren, over comit en commissies waarmee ze voor hun eigen belangen opkwamen en de leefbaarheid van de wijk probeerden te bewaren.
In Wachten op de nachtegaal verbindt journalist en historicus Pierre Heijboer de kleine en grote geschiedenis door de bewoners van de Bijlmer zelf aan het woord te laten. Hoe heeft het kunnen gebeuren dat een wijk die in de folders werd aangekondigd als een woonparadijs waar je de nachtegaal zou kunnen horen fluiten in de loop van veertig jaar veranderde in de meest verguisde wijk van Nederland? Hoe hebben de bewoners deze veranderingen ervaren en hoe zijn ze de tegenslagen te boven gekomen? Vooroordelen, misverstanden en allerlei vormen van ambtelijke versluiering hebben al te veel het beeld van de Bijlmermeer bepaald. Al die tijd was er ook een andere Bijlmermeer, die van de bewoners waarvan Pierre Heijboer een van de allereersten was.
Pierre Heijboer (1937) is journalist en historicus. Hij publiceerde acht boeken over diverse historische onderwerpen, waaronder Het zwarte leven. Geschiedenis van onze mijnen en mijnwerkers (1985), De dag van het einde. Europa 7 mei 1945 (1995), en Doemvlucht. De verzwegen geheimen van de Bijlmerramp (2002).
De pers over De dag van het einde
Heel knap opgezet (...) Schitterend... Fascinerend.' -Geert Mak, VPRO Radio
De pers over Het zwarte leven
Wat Heijboer schrijft is geschiedenis, menselijk benaderd.' - Theo Pasing in het Limburgs Dagblad
De pers over Doemvlucht
Gebaseerd op onderzoeksjournalistiek van de betere soort.' - Jan van Klinken in het Reformatorisch Dagblad