Eromheen kan ik niet meer, ik zal het op moeten schrijven, het verhaal van haar leven, dat zo beperkt maar oh zo rijk was, omdat ze liefde uitstraalde, door haar handicap heel veel vroeg, maar meer nog gaf!Op 7 maart 1952 kwam ze ter wereld, Waltraud Elfriede Maria, onze kansarme zus, zeven-maandsbaby en met een traumatische start…Niemand kon bevroeden hoe sterk haar uitwerking op de omgeving zou zijn, welke kringen zij in de vijver zou veroorzaken, niet alleen in de familievijver, maar ook in die van woonvormen, activiteitencentra en van vakantiereizen. Want ze was dan wel zeer gehandicapt, kon niets doen, niets zeggen, maar kon wel zeer goed communiceren en dirigeren, terwijl ze mens, vriend en vijand kon betoveren met haar mimiek en sterrenogen.Waarom dit boek? Omdat in de zorg zoveel goed gebeurt, maar soms ook niet en dat wij - de zussen - in onze beleving eigenlijk heel veel dingen vanzelf deden, zonder hulp van buitenaf, omdat we voelden dat we iets moesten doen voor onze Waltraud. Daarom dus!