Langzaam kwam mijn schrijversbloed in een stroomversnelling. In mijn verhaaltjes, beurtelings geestig en aangrijpend, lyrisch en verdrietig, ziet men mijn levensbeschouwing op zijn best. En mijn beschermengelen ook. Als alles me teveel wordt ga ik schrijven om te genieten, Om op een andere oever te belanden. IK BEN EEN AUTISTVan de overkant geen nieuwsMijn leven is afhankelijk van een wachtwoordDat mij ontglipte, en toen voorgoed verdween Ik heb het fietspad wat uitgebogenEn een okergeel kruispuntplateau aangebrachtToen kon ik weer verder met mijn leven© Pieter Nelleke