Ik weet: er zijn de oceanen: de Atlantischeen de Indische, de Noordelijke IJszeedaar en de Zuidelijke daar en de groteen de Stille daarde grote en de stille daar de grote daar de stilleik weet dat de stille niet zo stil is en de groteniet zo groot (zo groot ongeveer)ik heb zijn handen dat zegt mijn moederen ze zegt het luid je hebt zijn handenen zijn ogen je hebt zijn neus ookde stille zegt het luid en ik weethet zijn mijn handen, mijn ogen, mijn neusmaar dat zeg ik nietMacy kent de namen van de oceanen, de seizoenen en de vogels. Maar wat er zich afspeelt tussen haar gescheiden ouders, daar heeft ze het raden naar. Daarom probeert ze op te lijsten wat ze wél weet, in een poging te begrijpen hoe het allemaal zo ver is kunnen komen. Wat Macy weet is een wonderlijke tekst over wat moeders en vaders vertellen wanneer ze het zelf niet meer weten, over verhalen die de leegte moeten vullen, over elke week iemand anders zijn en het belang van weten waar je hoofd staat.