'Wat rest', het prozadebuut van Peter van Kraaij, gaat over de onmogelijkheid van een liefde. De dramaturg voert het proces van een relatie op die hem tot het uiterste dreef. Gaandeweg blijkt dat de sporen van de Rwandese genocide, in rauwe taferelen weergegeven, van wezenlijk belang zijn. Het relaas zou zich bedrieglijk eenvoudig kunnen laten samenvatten: een man, depressief na het vertrek van Dee, herleeft door de genegenheid die hij voelt voor een Rwandese vrouw. Maar zij is niet in staat zijn warmte onvoorwaardelijk te accepteren. De ellende van de man, een theaterregisseur, is gemodelleerd naar een episode uit van Kraaijs leven, die zich in een interview met Humo afvroeg of zij ooit van hem heeft gehouden. Die onomwonden openhartigheid is gehuld in een uitgepuurde, poëtische stijl. "Er brak een schimmige tijd aan. Het heden werd een vreemd land met vage grenzen, een land waar ik de weg niet kende." Het ene na het andere sterke beeld rijst op uit de as van zijn verdriet. De werkelijkheid is dat de alliantie tussen de regisseur en de Rwandese Lin veel gelaagder is, onder meer door het vertrouwen dat zij hem geeft, in de persoon van haar dochtertje Ange. De wisselvalligheid van haar aandacht voor hem contrasteert met haar sporadische openheid. De man geeft niet op, ondanks zijn onzekere statuut. van Kraaij laat zien hoe hardnekkig de liefde kan zijn, en dat we ons daarbij kunnen verliezen in een eigen logica die bestand is tegen de rede. "Woorden hadden hun betekenis verloren. Het woord 'afwijzing' bijvoorbeeld, want die afwijzing was nooit volledig, nooit definitief." Halstarrig is de lijdende protagonist dus ongetwijfeld, maar evenzeer introspectief. Het laatste merk je wanneer hij de bus neemt naar de groene rand rond de stad, waar hij zijn gedachten aftoetst bij een psychiater. Een conclusie is er niet: "het werk is nooit af". We blijven in beweging, als het ons is toegestaan tenminste. van Kraaij appeleert ook op een ander niveau aan het noodlot, als hij schrijft over de geschiedenis van Lins geboorteland Rwanda. Dat ze hem verhalen vertelt over dat collectieve trauma, voedt zijn hoop: "ze maakte me deelachtig aan haar strijd". De rauwheid van het register waarin hij beschrijft hoe ze haar zusjes, moeder en broertje dient te identificeren is onovertroffen. "Een humuslaag van doden" is wat van hen overblijft, uit hun resten zal ze "hun herinnering moeten samenrapen". In het licht van het monumentale verdriet dat huist in het aureool rond haar ziel, erkent de man de nietigheid van zijn onbeantwoorde liefde. In het coda valt te lezen dat van Kraaij deze roman heeft opgevat als een opdracht aan zichzelf, om de diepgeslagen wonde te helen. Helder laat hij zien hoe de zinsbegoocheling, dat de pijn die hij uit het verleden heeft geërfd een relatie in de weg stond, hem volledig troebleerde. "Ik bleef volharden in een doctrine die niemand met me deelde." Intens en persoonlijk is van Kraaijs herwerking van het aloude thema van de onmogelijke liefde. Uit hun beider trauma's destilleerde hij een klassieke tragedie, gitzwart als de wolk van inkt op het voorplat