De voorkant van Waterkind valt direct op. Een naakte vrouw die voor de schaamstreek een pluk hooi houdt die grote gelijkenis vertoont met een leeg nest. En dat is precies waar het boek over gaat: (lichamelijke) liefde en gemis. De schrijfster Marijke Kolk heeft haar sporen verdiend als schrijfster en hoofdredacteur voor diverse bladen waaronder Flair en Yes. En dat is terug te zien: Waterkind is vlot geschreven en leest als een trein. Openhartig vertelt zij in het deels autobiografische boek over haar relatie die ze krijgt met een man die dan nog samenwoont, de liefde op het eerste gezicht voor haar nieuwe stiefdochter, de moeite die het geeft om overal om je heen bolle buiken te zien terwijl je zelf maar geen moeder wordt. Moeiteloos wisselt Kolk scènes uit het ziekenhuis, die door de directe, met subtiele grapjes en zelfspot doorspekte stijl nergens zwaar worden, af met anekdotes van haar werk en uit het privéleven. Je kunt haast niet anders dan meeleven met de auteur, haar hoop, frustraties en verdriet begrijpen. En de les leren van alle domme opmerkingen die in het boek worden gemaakt tegen de hoofdpersoon, dat je moet nadenken over wat je zegt.