Die ene donderdag, waarop haar zoon een aantal medescholieren vermoordt, kan nooit meer worden teruggedraaid. Is het de schuld van de moeder, doordat ze nooit echt van haar zoon gehouden heeft? Is het de schuld van de vader, die zijn zoon nooit wilde zien zoals hij werkelijk was? In brieven aan haar man - die afwisselend wanhopig en dan weer berustend, maar altijd pijnlijk eerlijk zijn -, probeert Eva Khatchadourian erachter te komen of zij aansprakelijk is voor die ene donderdag. Wanneer ging het fout?