'Het vaste contract lijkt met uitsterven bedreigd te worden.', aldus een krantenbericht in 2012. Het artikel meldt dat nieuw personeel bijna altijd een tijdelijk contract krijgt. Hoewel onduidelijkheid bestaat over de cijfers, deels voortkomend uit definitieverschillen, is het duidelijk dat flexibele arbeidstijden en contracten inmiddels veelvoorkomende fenomenen op de Nederlandse arbeidsmarkt zijn. Flexibiliteit, bij arbeidstijden en einde dienstverband, achten werkgevers en overheid van groot belang in verband met de behoefte van ondernemingen zich aan te passen aan veranderingen in de marktomstandigheden.De wetgever houdt ook expliciet rekening met de behoefte van ondernemingen aan flexibele arbeidsrelaties. Naast deze tegemoetkoming aan werkgevers blijft de wetgever werknemers ook beschermen via arbeidswetgeving. De vraag is: kan de wetgever beide doelen tegelijkertijd dienen? Aangezien flexibele arbeid ook in de toekomst van belang zal blijven, is het nuttig kritisch te onderzoeken welke veranderingen rondom arbeidswetgeving reeds doorgevoerd zijn en welke lering daaruit te trekken valt, met als gezichtspunt: in hoeverre is de door de wetgever beoogde werknemersbescherming, ook waar deze minder ver strekt dan voorheen, door de desbetreffende wetgeving gerealiseerd?Hierbij wordt ook gereconstrueerd welke overwegingen en aannames ten grondslag lagen aan deze beleids- en wetswijzigingen. Waar relevant wordt buiten de landsgrenzen gekeken naar het Europese en internationale recht. Het onderzoek is gericht op de 'main stream' van flexibele arbeidsinzet.Buiten beschouwing zijn daarom gelaten: inzet van de pensioengerechtigde werknemer, outsourcing, grensoverschrijdende arbeid en illegale arbeid.