Dit boek is een combinatie van verhalen, interviews en reflectieve analyses die suicide onderzoekt als een complex menselijk, sociaal en volksgezondheidsvraagstuk. Het biedt een inkijk vanuit eerstepersoonsverslagen van mensen die suïcidale gedachten hebben ervaren en een suicidepoging hebben overleefd. Het geeft inzicht in de subjectieve realiteit van crisis, herstel en zingeving. Deze verhalen worden verrijkt met getuigenissen van mantelzorgers, poortwachters en hulpverleners die nauw samenwerken met mensen die zelfdoding overwegen. Hun perspectieven belichten de emotionele, ethische en praktische dimensies van zorg, evenals de vaak onzichtbare impact van suïcidepreventiewerk op degenen die ondersteuning bieden.Dit boek behandelt een breed scala aan onderwerpen, waaronder strategieën voor suïcidepreventie, de rol en interpretatie van afscheidsbrieven, stigma, beschermende factoren en de ontwikkeling van welzijn, veerkracht en reflectieve praktijk bij mantelzorgers en poortwachters. In plaats van voorschrijvende oplossingen aan te bieden, legt het boek de nadruk op dialoog, kritische reflectie en empathisch begrip.De auteurs schreven dit boek voor clinici, docenten, studenten, mantelzorgers, nabestaanden en lezers die een beter begrip van zelfdoding zoeken. Zij willen bijdragen aan voortdurende gesprekken over preventie, verantwoordelijkheid en de verschillende wegen die kunnen worden bewandeld. Duisternis kan ervaringen vormgeven, maar bepaalt niet de uitkomst ervan.