Wat begon als de droom van één man, groeide in de jaren zestig uit tot een sociaal experiment: de kiboets. Een nederzetting van nieuwe Joden die privébezit en hiërarchie afschaften en coöperatie centraal stelden. Het meest opzienbarende en later meest bekritiseerde onderdeel van de kiboets was het kinderhuis, waarin de jongste bewoners werden ondergebracht om een gezamenlijke opvoeding te genieten, zonder de zorg van hun biologische ouders.Yael Ne'eman was een van die kinderen. Op licht ironische wijze beschrijft ze hoe het was om daar op te groeien en hoe ze er nu, vijftig jaar later, op terugkijkt. Aangezien ook haar herinneringen deel uitmaken van het collectief, weet ze het sentiment van een hele generatie kiboetsniks te verwoorden.