In de melancholische, faserende poëziebundel Woensdagse Regen beschrijft Francis Paisley met schrijnende pen het genadeloze proces van loslaten in de liefde. Zoekend naar een schoolvoorbeeld van een juist einde drijven twee mensen, die voorheen elkaars innige geliefden waren, eenzaam uit elkaar. Vanaf twee ijzige eilanden schrijven zij elkaar brieven, om achter zich te kunnen laten wat er op een druilerigere woensdagnamiddag opeens is gescheurd.