'Een wolk is toch zacht mama?' vroeg ik.
'Dat weet ik niet, ik ben er nooit geweest', antwoordde ze.
'Later misschien', zei ik.
'Je bedoelt... als ik dood ben.'
'Ja.'
'Dan geef ik je een seintje hoe het daar is', zei ze. 'In de wolkenwereld...'
'En als ik dood ben, mama, kom ik naar je toe.'
'Ja, dat is goed.'

Noï is veertien wanneer ze haar mama verliest. In haar wolkendagboek tekent ze wat er voorbijdrijft en schrijft ze berichtjes om haar mama dichtbij te houden.

Thuis houdt ze zich sterk, maar op school maakt ze zich liever onzichtbaar. Tot haar blik bij Floris blijft hangen. Ziet hij haar ook?

'Dit boek is als een warm dekentje dat fluistert: "Je bent niet alleen." In een wereld waarin we steeds minder over rouw praten, biedt dit boek hoop en troost.'
- Nona Van Braeckel