Toen we elkaar ontmoetten was Wouter 54 jaar oud. Pas op zijn 60e zou hij de diagnose ASS krijgen. Voordat hij de diagnose kreeg, vielen me bepaalde eigenaardigheden aan Wouter op. Toch had ik, als leerkracht in het speciaal onderwijs met kinderen met ASS in mijn klas, niet in de gaten dat hij ASS had. Wouter worstelde met heel wat onzekerheden, over waarom bepaalde gebeurtenissen in zijn leven niet goed waren gegaan. Zijn eigenaardigheden bemoeilijkten onze relatie soms zodanig dat hij hulp ging zoeken. Toen uiteindelijk de diagnose ASS viel, was er opluchting en viel de puzzel op zijn plaats.Na zijn diagnose was het eerste wat hij tegen me zei: ‘Ik heb een heel leven in te halen.’ Een zin die me diep raakte. Zijn kijk op de wereld moest worden bijgesteld en in veel opzichten zelfs opnieuw worden geleerd. Hij was er heilig van overtuigd – en nu nog steeds – dat hij veel kan leren, veranderen en groeien. Aan de hand van een aantal voorbeelden en vragen aan Wouter ga ik dieper in op het begrip ASS en hoe ASS zich bij Wouter in het bijzonder manifesteert. Na zijn pensionering schreef Wouter zijn memoires. Wouters ‘dagboek’ biedt onthullende inzichten in zijn leven. Daarom werden ze ook in dit verhaal verweven.Merle Peschel (pseudoniem), geboren in 1952 in Den Haag (Nederland), studeerde kunst en kunstgeschiedenis aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Maastricht, orthopedagogische visuele vormgeving aan de Hogeschool Maastricht en lerares speciaal onderwijs aan de Universiteit van Keulen.