‘Mijn stiefmoeder heeft me gewoon bij mijn familie vandaan gehouden. Dat kán toch niet?’ zegt mijn ene beppe. Ik ben naar haar moeder vernoemd, de geheimzinnige en onbekende Catharina. Wat zou het haar tot tranen toe geroerd hebben als ze geweten had wat ik nu, op basis van brieven uit 1905, weet: dat de familie van haar moeder haar, het weeskind, graag in hun midden had opgenomen. Ik ben midden veertig als ik me realiseer dat ook mijn ouders niet het eeuwige leven hebben en dat hun verhalen op het punt staan te verdwijnen. We doen daarom een rondje Friesland: een tocht langs de plaatsen van hun jeugd. ‘Heit zou al die mooie verhalen en herinneringen eens moeten opschrijven,’ zeg ik. Hij gaat in stilte aan de slag en schrijft intensief aan zijn ‘Oantinkens’.Na zijn plotselinge dood reconstrueer ik het leven van de familietakken van mijn ouders, waaronder dat van mijn overgrootvader Folkert Lautenbach, de duvel fan Kûkherne. De mentaliteit van de vrijgevochten Wâldsjer, die zelf baas wil zijn, spat van hem en al die andere voorouders af. Geconfronteerd met macht en autoriteit gaan ze het gevecht niet uit de weg, maar lijken het soms juist op te zoeken.