Dankwoord 9Woord vooraf door Bruno De Wever 11Inleiding. Verhalen moeten worden verteld 151. Proloog 172. Naar Puurs 233. Op het gemeentehuis 294. De Zwarte Hand 355. In actie 456. De zomer van ’41 657. Aangehouden 758. Het proces 939. De executie 10510. Terug thuis 11311. De pijnlijke gevolgen 12312. De erfenis van de collaboratie 13313. De erfenis van het verzet 14914. De kleinkinderen van De Zwarte Hand 16915. Jongeren van nu 183Tot slot 191Bijlage 1 – Doodsbrief Clement Dielis 1932 – Doodsprentje Clement Dielis 1943 – Schoolgaande leden van De Zwarte Hand 1954 – Uittreksel Notulenboek gemeenteraad Puurs1942 2015 – Vergeet hen niet! 202Noten 205Bibliografie 20717 oktober 1941. In de Willem De Vochtstraat in Puurs stopt een overvalwagen. Feldgendarmen springen eruit, vallen een pand binnen en sleuren een jongeman naar buiten. Zijn naam is Clement Dielis. Hij is 22, werkt op het gemeentehuis, voetbalt bij Excelsior Puurs en heeft een lief dat Josephine heet. Maar Clement is ook medeoprichter en leider van De Zwarte Hand, een van de eerste verzetsgroepen in België. De nazi’s rollen de groep op: 109 van de 111 meestal erg jonge leden beginnen een tocht langs de concentratiekampen, slechts 37 keren terug. Als onderwijzer in de gemeenschapsschool in Puurs haalde Tjen Mampaey elk jaar een van de overlevenden naar zijn klas. Nu dat niet meer kan zijn er andere manieren nodig om de stem van het verzet te doen weerklinken. Dit boek reconstrueert de nazibezetting in Klein-Brabant en de Rupelstreek vanuit het standpunt van jonge mensen die hun rug rechtten en neen zeiden. Het sluit af met een dialoog met de kleinkinderen en andere jonge verwanten van leden van De Zwarte Hand en met laatstejaarsscholieren.Met een voorwoord van Bruno De Wever.