In 1974 won de toen 28-jarige R.A. Basart een aanmoedigingsprijs voor het manuscript van zijn eerste dichtbundel: Oranjebal. De jury (Gerrit Komrij, Mensje van Keulen, Bert Bakker en Guus Luijters) zag een grote belofte in hem, maar gevraagd naar zijn literaire aspiraties antwoordde Basart dat 'hij niet van plan was zijn leraarsbaan op te geven voor een carrière in de literatuur'. Waarvan akte. Er verscheen een tweede bundel, De gezonde apotheek (1977), en een roman, De laatste lach (1997). Pas vorig jaar verscheen een nieuwe roman, Deverzoening, die met lof werd overladen. En intussen dichtte Basart door. Gedichten vol weemoed en absurditeit, waarin het verhevene en het banale hand in hand gaan, en de sombere alledaagsheid vrolijk wordt bezongen, met hier en daar een ferme scheut venijn. Evenals zijn proza is Basarts poëzie moeilijk te categoriseren, maar als we toch een poging moeten doen, denken we aan Nijhoff en Eliot. In Zingend naar huis is het beste bijeengebracht uit Oranjebal en De gezonde apotheek, aangevuld met een reeks fonkelnieuwe poëzie. R.A. Basart is terug, en hoe.
Recensies
Met veel vakmanschap geschreven, soms zelfs met bijna sierlijke virtuositeit. Gedichten die op 'light verse' lijken maar voortkomen uit een relativerende levenshouding en getuigen van een perfect meesterschap over de taal. De dichter geeft blijk van een gevoel voor ironie dat wellicht angsten verkleint. Zingend naar huis is een erudiete bundel waaraan ook veel intellectueel plezier te beleven valt. Het zijn 'Snikken en grimlachjes' als bij de 19e eeuwse met zijn romantisch gevoel worstelende Piet Paaltjens. Ik hoop dat Basart nog veel van deze verrukkelijke poëzie mag schrijven.
Hans Franse — Meander — 1 juli 2017
Vele verzen in dit boek spreken over dood, ouderdom en ziekte. Ze doen dat niet op een klagende of pathetische toon en evenmin op een ironische of luchthartige manier. Net als De verzoening heeft deze bundel een volstrekt eigen toon, die het gewone en het huiselijke combineert met het ongewone en het lugubere. Misschien is unheimlich een goede omschrijving van die merkwaardige sfeer. Grotesk zou je ook kunnen zeggen.Wat echt is schuilt juist in deze gedichten, die de traditionele, troostende, fixerende en huiselijke functies van de poëzie verachten. Ik zou dus zeggen: maak tijd, veel tijd, voor Zingend naar huis.
In 1974 won de toen 28-jarige R.A. Basart een aanmoedigingsprijs voor het manuscript van zijn eerste dichtbundel: Oranjebal. De jury (Gerrit Komrij, Mensje van Keulen, Bert Bakker en Guus Luijters) zag een grote belofte in hem, maar gevraagd naar zijn literaire aspiraties antwoordde Basart dat 'hij niet van plan was zijn leraarsbaan op te geven voor een carrière in de literatuur'. Waarvan akte. Er verscheen een tweede bundel, De gezonde apotheek (1977), en een roman, De laatste lach (1997). Pas vorig jaar verscheen een nieuwe roman, Deverzoening, die met lof werd overladen. En intussen dichtte Basart door. Gedichten vol weemoed en absurditeit, waarin het verhevene en het banale hand in hand gaan, en de sombere alledaagsheid vrolijk wordt bezongen, met hier en daar een ferme scheut venijn. Evenals zijn proza is Basarts poëzie moeilijk te categoriseren, maar als we toch een poging moeten doen, denken we aan Nijhoff en Eliot. In Zingend naar huis is het beste bijeengebracht uit Oranjebal en De gezonde apotheek, aangevuld met een reeks fonkelnieuwe poëzie. R.A. Basart is terug, en hoe.
Recensies
Met veel vakmanschap geschreven, soms zelfs met bijna sierlijke virtuositeit. Gedichten die op 'light verse' lijken maar voortkomen uit een relativerende levenshouding en getuigen van een perfect meesterschap over de taal. De dichter geeft blijk van een gevoel voor ironie dat wellicht angsten verkleint. Zingend naar huis is een erudiete bundel waaraan ook veel intellectueel plezier te beleven valt. Het zijn 'Snikken en grimlachjes' als bij de 19e eeuwse met zijn romantisch gevoel worstelende Piet Paaltjens. Ik hoop dat Basart nog veel van deze verrukkelijke poëzie mag schrijven.
Hans Franse — Meander — 1 juli 2017 ·
Vele verzen in dit boek spreken over dood, ouderdom en ziekte. Ze doen dat niet op een klagende of pathetische toon en evenmin op een ironische of luchthartige manier. Net als De verzoening heeft deze bundel een volstrekt eigen toon, die het gewone en het huiselijke combineert met het ongewone en het lugubere. Misschien is unheimlich een goede omschrijving van die merkwaardige sfeer. Grotesk zou je ook kunnen zeggen.Wat echt is schuilt juist in deze gedichten, die de traditionele, troostende, fixerende en huiselijke functies van de poëzie verachten. Ik zou dus zeggen: maak tijd, veel tijd, voor Zingend naar huis.
Cookies voor statistiek We meten anoniem hoe de site gebruikt wordt om zoeken te verbeteren. Zonder toestemming meten we alleen geaggregeerd, zonder cookies.
