Nederland is een land van water, en dus van vis en vissers. Vanaf de prilste geschiedenis tot nu houden we ons bezig met de vangst, verwerking en consumptie van vis, schaal- en schelpdieren. Wereldwijd zijn we beroemd om de haring; een regionaal product als de ansjovis uit Bergen op Zoom staat inmiddels op de culinaire monumentenlijst.
En ook al staat de visserij al een halve eeuw onder druk, we kunnen niet zonder ons visje, onze portie mosselen, onze garnalencocktail en gerookte paling.
In de loop van de vaderlandse geschiedenis is de betekenis van vis veranderd. Zalm halen we niet meer uit onze rivieren, tilapia en forel kweken we in bakken en vijvers. De vissersvloot is ingekrompen en gemoderniseerd.
Maar het eerste vaatje haring is nog steeds traditie. Vissen met een vergunning langs de waterkant een nationale hobby. En gerookte zalm nog steeds het meest populaire voorgerecht.
Dit is een boekje over vis, vissers en de visserij. Over hoe het vroeger was, toen de rooms-katholieke kerk nog vis voorschreef voor de vrijdag. Toen er nog odes aan de haring geschreven werden. En de kotters het wijde sop kozen, nagestaard door de schippersvrouwen in klederdracht.
Maar ook een boekje over nettenboeten, schelpenpaadjes en aquaria. Want vis en de visserij zijn op vele manieren met ons leven verweven.